چندی پیش اعلام شد که جمهوری اسلامی به ریاست مجمع اجتماعی شورای حقوق بشر سازمان ملل در سال ۲۰۲۳ منصوب شده‌است. در پی آن واتسلاو بالک، رئیس شورای حقوق بشر سازمان ملل برای سال ۲۰۲۳، خبر داد که «مجمع اجتماعی» این شورا در روزهای دوم و سوم نوامبر امسال در ژنو برپا می‌شود و علی بحرینی، سفیر و نماینده دائم جمهوری اسلامی در مقر اروپایی سازمان ملل در ژنو، ریاست این مجمع را برعهده می‌گیرد.

انتشار این خبر واکنش‌هایی بسیار را در پی داشت و مورد توجه و مخالفت بسیاری از فعالان خارجی حقوق بشر هم قرار گرفت. مخالفت و اعتراض‌ به این انتصاب، به‌دنبال ازسرگیری رویه اعدام توسط رژیم جمهوری اسلامی حاکم بر ایران و به‌دار آویخته شدن چندین متهم در هفته‌های اخیر به اوج رسید.

در همین راستا، آرش اشرف‌زاده نیک، کنشگر سیاسی مشروطه‌خواه و صمد كلوانی، بازيكن پیشین تيم هندبال نيروی زمينی ارتش جمهوری اسلامی، با اعتصاب غذا و تحصن مقابل مقر سازمان ملل متحد در پایتخت سوئیس، به این انتصاب، اعتراض کردند.

در ادامه تلاش شماری از افراد و گرو‌ه‌ها برای لغو این انتصاب، امروز چهارشنبه دهم خرداد نیز اعلام شد که پیش‌نویس قطعنامه خلع جمهوری اسلامی از ریاست مجمع اجتماعی شورای حقوق بشر، به سازمان ملل ارائه شده‌است.

رادیوفرانسه نوشت؛ در همین راستا مریم بنی‌هاشمی، فعال حقوق بشر و مشاور مدیریت استراتژیک گفت که انتصاب علی بحرینی در مجمع اجتماعی شورای حقوق بشر، برای جمهوری اسلامی فقط جنبه «اعتباربخشی» دارد و یک جایگاه ویژه را در شورای حقوق بشر، به حکومت جمهوری اسلامی نمی‌دهد، اما باتوجه به «انجام جنایت و نقض فاحش حقوق بشر» توسط رژیم، تناقضی بزرگ محسوب می‌شود.

این فعال سیاسی ساکن ژنو در بخشی از گفت‌وگو اظهار کرد که ایالات متحده، تنها کشوری بود که کتبا به انتصاب یادشده، اعتراض کرد. او افزود: اما در راستای دیگر تلاش‌ها، هیلل نویر در دیدبان حقوق بشر کارزاری را به‌راه انداخت تا به‌پشتوانه اعتراضات مردمی، پیش‌نویس قطعنامه‌ای به سازمان ملل ارائه بشود.

مریم بنی‌هاشمی می‌گوید که در ادامه لازم است تا نمایندگان کشورهای عضو شورای حقوق بشر وارد عمل بشوند، تا امکان رای‌گیری و پذیرش این قطعنامه فراهم آید.

مقاله قبلیاوکراین به دنبال تحریم ۵۰ ساله جمهوری اسلامی
مقاله بعدیفیلمنانه ترمیناتور جدید با الهام از هوش مصنوعی در دستان جیمز کامرون
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.