بعدازظهر سه شنبه – هشتم مرداد با حضور چندصد نفر، مراسم بزرگداشتی برای سه کوهنورد بزرگ کشور که در روزهای گذشته به هیمالیا پیوستند، برگزار شد.

به گزارش ایسنا، این مراسم از سوی خانواده پویا کیوان و با همراهی خانواده‌های آیدین بزرگی و مجتبی جراهی در حالی برگزار شد که کمتر شباهتی با مراسم‌های متداول ترحیم داشت. از پوشش خانواده‌ها که رخت سیاه بر تن نکرده بودند و به گرمی از همنوردان و دوستان فرزندانشان استقبال می‌کردند تا نوای موسیقی که در جای‌جای برنامه پخش می‌شد.

شاید در یک کلام بتوان گفت که از نگاه خانواده‌ها که میزبانان این مراسم بودند تقدیر و بزرگداشت صعود بی‌نظیر این قهرمانان، اهمیت مضاعفی داشت که کاملا بر فضای سوگواری سایه انداخته بود.

در ابتدای مراسم، همایون بختیاری دبیر باشگاه آرش که برگزار کننده‌ی برنامه گشایش مسیر بر برودپیک بود، گزارشی از صعود، حادثه و امداد به حضار داد. سپس فیلم و عکسهایی از این سه کوهنورد به نمایش درآمد.

آنگاه سهند عقدایی و سارا آنجفی از دوستان این سه کوهنورد، مطالبی درباره ایشان خواندند و بعد از آن موسیقی با نوای سه تار و دف توسط گروه استاد احیا به اجرا درآمد.

در پایان مراسم نیز حضار همگی ایستادند و به افتخار صعود قهرمانانه این سه جان‌باخته کوهستان به مدت یک دقیقه کف زدند.

پویا کیوان، آیدین بزرگی و مجتبی جراهی به همراه رامین شجاعی و افشین سعدی در قالب تیمی 5 نفره از سوی باشگاه آرش تهران، در خرداد ماه گذشته برای گشایش مسیری جدید و دشوار بر قله 8037 متری برودپیک وارد پاکستان شدند.

این تیم در مدت نزدیک به یک ماه بر این کوه فعالیت کرد و نهایتا در تاریخ 19 تیرماه، سه کوهنورد نامبرده به عنوان تیم حمله، صعود نهایی خود را از کمپ آخر برودپیک آغاز کرده و با سه شب مانی دشوار در ارتفاعات نزدیک به 8000 متر، توانستند در روز 22 تیر مسیر جدید ایران را تکمیل کرده و بر فراز قله‌ی اصلی برودپیک بایستند؛ اما در بازگشت متاسفانه با گرفتار شدن در هوای خراب از مسیر نرمال کوه که از آن قصد فرود داشتند خارج شده و به صخره‌های غربی قله‌ی برودپیک منحرف گشتند و همانجا زمین‌گیر شدند و با وجود تلاش زیاد کوهنوردان پاکستانی و خارجی حاضر در منطقه و چند سرتی پرواز بالگردهای بلند پرواز، نهایتا امداد به نتیجه‌ای نیانجامید و این سه قهرمان هیمالیانوردی ایران برای همیشه به کوههای پر برف قراقروم پیوستند.

مقاله قبلیجایزه «پن پینتر» 2013 به «تام استوپارد» رسید..
مقاله بعدیانتشار اولین عکس‌ها از فیلم “فشار آمریکایی” دیوید اوراسل
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.