روز ننگین بیست و ششم دیماه ۱۳۵۷خورشیدی، که پادشاه تا به ابد جاویدمان، اعلاحضرت همایون محمدرضا شاه پهلوی، برای همیشه ایران را ترک نمود. همه خوبی های ایران و حتی سایر نقاط جهان را هم با خویش...
عباس سماکار و رضا علامه‌زاده دو تن از کارمندان رادیو و تلویزیون ملی که به‌نظرات چریک‌های فدائی‌خلق تمایل داشتند و سمپات این گروه به‌حساب می‌آمدند، در میان گفت‌وگوهای خودمانی‌شان به این نتیجه رسیدند که برای رهایی دوستان...
شاعری که در سحرگاه بیست و نهم بهمن سال ۵۲ به جرم شرکت در طرح ترور خانواده سلطنتی، اعدام شد. دهم مهرماه سال 1352 سازمان اطلاعات و امنیت کشور در اطلاعیه‌ای خبر داد ۱۲...
روزنامه اطلاعات – ۲۰ دی ۱۳۵۲؛ بطحائی، گلسرخی، مقدم‌سلیمی، دانشیان، سماکار، علامه‌زاده و جمشیدی محکوم به اعدام شدند. دادگاه مریم اتحادیه را به ۵ سال و شکوه فرهنگ را به ۳ سال زندان محکوم کرد.
چرا ایرانیان از دیرباز، طولانی ترین شب سال را نیکو پنداشته و می پندارند؟ و چرا آن را یکی از فرخنده ترین جشن های باستانی خویش تلقی می کنند؟ این جشن مهم باستانی، که در ایران، افغانستان،...
۷۴ سال پیش در چنین روزی(۲۱ آذر ۱۳۲۵) آذربایجان از چنگال تجزیه طلبان سرسپرده استالین (فرقه دموکرات آذربایجان) رهایی یافت.  دو سال پس از شروع جنگ جهانی دوم، ایران که از لحاظ جغرافیایی در...
عهدنامه ترکمانچای پیمان نامه منفوری بود؛ که در زمان فتحعلی شاه قاجار با روسیه تزاری بسته شد. این ننگ بزرگ تاریخی، در روز پنج شنبه یکم اسپند ۱۲۰۶خورشیدی، برابر با بیست و یکم فوریه سال ۱۸۲۸...
ایشان تنها مرجع امید مردم میهن پرست ایران اهورائی، و دوستداران و طرفداران حکومت ایرانساز پادشاهی پهلوی هستند. امیدواریم که به زودی زود، با به پا خیزی میلیونی ملت شریف ایران، و سرنگونی حاکمیت استبدادی و اشغالگر...
اعلاحضرت محمدرضا شاه پهلوی در تاریخ چهارم آبان سال ۱۲۹۸ خورشیدی به دنیا آمد؛ و در پنجم ماه مرداد سال ۱۳۵۹خورشیدی در شهر قاهره پایتخت کشور مصر از دنیا رفت؛ و در مهم ترین مسجد آن کشور...
در تاریخ پر نشیب و فراز ایرانزمین، روزهای برجسته فراوانی وجود دارند؛ که هر یک بیانگر رویداد ویژه ای در کهندیار باستانی ما می باشند. یکی از آنها « هفتم آبانماه » است؛ که بعضی ها آن را به اشتباه زادروز آن شهریار نامدار و پر آوازه ایرانی می دانند. در حالی که چنین نیست، و هفتم آبان از باب آن گرامی داشته می شود؛ کهدر این روز تاریخی، یکی از پر شکوه ترین کنش های انسانی و شاهواره ای آن مرد بی نظیر، اصالت ایرانی وی را به تمام جهانیان نشان داد! کوروش بزرگ مشهور به « کوروش کبیر » نابغه ای بی بدیل، انسانی والا منش و صلح طلب و نیکو اندیش بوده است. کوروش، بنیانگزار فرهنگ دوستی و بخشایش، در میان فرمانروایان زمان خویش(حتی در این زمان نیز) بوده است. کسی که خلاف و برعکس کنش های بسیاری از پادشاهان تاریخ در همه زمان ها، در اوج قدرتزیادی که داشت. معنای راستین « حقوق بشر » را به جهانیان آموخت. کوروش کبیر، قلب تپنده ی یک ملتی بود؛ که در زمان خود و دیگر زمان ها نیز نظیر نداشت؛ و مردم از این قلب تپنده الهام می گرفتند! کوروش پادشاهی عادل بود، که هر ملتی را در اعتقادات و مذاهب و دیگر موارد مخصوص به خودشان آزاد گذاشته بود؛ و این کنش جوانمردانه اش باعث گشت؛ که نام کوروش در تاریخ همه ی ملت های دنیا برجای بماند! روز کوروش که بدون تردید رسمی و ملی است. در گرامیداشت کوروش بزرگ، بنیانگذار و نخستین پادشاه شاهنشاهی هخامنشی در ایران بوده و هست و خواهد بود. بر اساس رویدادنامه « بنود»(از رویدادنامه های بابلی است)؛ که به بیان رویدادهای دوره ی فرمانروائی « بنونایید » آخرین شاه بابل(بابل به کسر ب دوم، نه به ضم ب دوم، که نام شهری در استان زرخیز مازندران است.) ، و پس از آن کوروش بزرگ  پادشاه هخامنشی، که سالیان سال بر آن دیار فرمانروائی  داشت. بر اساس گاهشماریبابلی می پردازد. هفتم آبان، سالروز ورود کوروش بزرگ به شهر بابل است. متاسفانه روز کوروش در هیچ تقویم رسمی ثبت نشده است. با این حال، گروه های مختلفی از مردم ایران خواهان ثبت این روز در تقویم ملی ایران بوده و هستند! در چنین روز پر شکوهی، کوروش کبیر پس از  گشودن دروازه ی شهر بابل، به آن شهر بزرگ و با شکوه و بسیار کهن وارد شد. مردم بابل گمان می کردند؛ که اکنون با چپاول و کشتار و دست درازی به جان و دارایی و زنان شان رو به رو خواهند شد؛ و سپس فرمانروائی زورگو و ستمگر  بر آنان شهریاری خواهد نمود. ولی کوروشبزرگ و سربازاننش، نه تنها چنین نکردند. بلکه کوروش فرمان آزادی و برابری در آنجا را صادر نمود. فرمانی که در سال ۱۹۷۱میلادی، از سوی « سازمان ملل متحد » نخستین (منشور) آزادی مردم در جهان شناخته شد! کوروش بزرگ، کشورهای شکست خورده را وادار به فرمانبرداری از خودش نمی کرد؛ و آنان  می توانستند، فرمانروای خویش را خودشان برگزینند؛ که نام آن محل ها که به فرمانروائی خودشان اداره می شد. اما از زیر مجموعه های ایران به حساب می آمدند « ساتراپ» (ایالت ) بود. ساتراپ های امپراطوری ایران، همان آزادیگزینشی را دارا بودند؛ که امروزه در ایالات متحده می بینیم! هوشمندی کوروش کبیر، برآیند آمیختگی دو تیره ی بزرگ ایرائی در آن روزگار، پارس و ماد ( ماد برابر بود با آذریان و کردان)، آمیختگی این دو تیره(پارس و ماد) ایران بزرگ را به تمامی ساخت و پرداخت؛ و این کوروش بزرگ بود که آن را پدید آورد. این رویداد در کارنامه جهان شگفتی بی نظیری را آفرید. چرا که آمیختگی پارسو ماد، یا ( پارس با آذری و کرد )، هرگز جدا شدنی نبوده و نیست؛ که همین آمیختگی و یکپارچگی آنها « پارس ها با ماد(آذری ها و کردها) این مرز پر گهر، و بوم همیشه سرفراز ایرانزمین را، در پناه خود آباد و آزاد و مستقل نگاه داشته بود و خواهد داشت! و چنین گفت کوروش بزرگ: « فرمان دادم، تا کالبدم را بدون تاپوت(تابوت) و مومیایی به خاک بسپارند. تا پاره های تنم، خاک ایران را درست بکنند. »!