کارگاه «اوپی فیچو، دله پیتره دوره» در فلورانس ایتالیا، یکی از قدیمی ترین موسسات فعال در حفظ و مرمت آثار هنری است و اکنون پس از حدود سه سال کار و تحقیق، بخش منسوجات این موسسه توانسته است نمایشگاه ارزشمندی از پوشاک مرمت شده را که «از فراعنه مصر تا سامورایی های ژاپن» نام گرفته، دایر کند.

الیزا براچالونی، از مرمت گران این موسسه می گوید: «منسوجات که هر روز از آن استفاده می شود و به مروز زمان دچار فرسایش می شود هم دارای بعدی هنریست. پوشاک، در زمان حیات یک فرد و در طول عمر او دستخوش تغییرات متعددی می شود و لباسی که فرسوده یا تخریب شده قطعه ای از هنری را نشان می دهد که لباسی دیگر فاقد آن است.»

در این نمایشگاه هزار سال تاریخ هنر نساجی و چالش های آن و تلاش هایی که برای احیای آثار هنری انجام شده از جمله تکنیکهای احیای منسوجات مثل اشعه ایکس و اسکنرهای لیزری نشان داده شده است.

لیسیا تریولو از مرمتگران پوشاک می گوید: «هدف از برگزاری نمایشگاه این است که به افراد مشتاق به دانستن، فرصتی برای آشنایی داده شود و دست کم به آنها نشان داده شود که چگونه مجموعه گسترده ای از لباس ها و پارچه های نامتجانس را می توان در یک کارگاه ترمیم کرد.»

به گزارش یورونیوز؛ در میان آثار به نمایش درآمده، شالی متعلق به شهر «سیه نا» در ایتالیا وجود دارد که قدمت آن به قرن ۱۳ میلادی برمی گردد و کفش هایی متعلق به یک اسقف که در قرن ۱۴میلادی زندگی می کرده است. همچنین یک صندل مصری متعلق به سالهای ۱۴۳۵ تا ۱۲۰۵ قبل از میلاد و جلیقه ای که در قرن ۱۷ توسط یک سامورایی در ژاپن استفاده می شده است.

این نمایشگاه تا ۱۳ سپتامبر برای بازدید علاقه مندان دایر است.

z8.invisionfree.com

مقاله قبلیتصویربرداری مستقیم از سیاره فراخورشیدی غول‌پیکر با نور مادون قرمز
مقاله بعدیمارک والبرگ: «ترنسفورمرز» جدید ارزش پول بلیت سینما را دارد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.