فواد حسین رئیس دیوان اقلیم کردستان عراق اعلام کرد که نیروهای نظامی این اقلیم موسوم به پیشمرگه، مناطق اطراف سد موصل را از نیروهای داعش باز پس گرفتند و از لحاظ نظامی سد اکنون در کنترل نیروهای پیشمرگه است.

فواد حسین که با شبکه الحدث گفت و گو کرده، افزود که دروازه های سد توسط شبه نظامین داعش بمب گذاری شده است برای همین پیشروی به این منطقه با کندی صورت می گیرد.

این دستاورد، پس از پیشروی های دو روز اخیر نیروهای پیشمرگه که از پشتیبانی نیروی هوایی آمریکا برخورداراند، حاصل شده است.

پیش از این شبکه خبر روداو به نقل از یک مسئول نظامی کرد گزارش داده بود که «به کمک هواپیماهای نظامی آمریکا، نیروهای پیشمرگه صبح روز یکشنبه حمله گسترده ای آغاز کردند که طی آن، دو شهر تلسقف و رساله را باز پس گرفتند و هم اینک به سمت سد موصل در حال حرکت هستند.»

بنا بر این گزارش، شبه نظامیان داعش با پیشروی نیروهای پیشمرگه، از برخی مناطق عقب نشینی کردند «اما با توجه به مین گذاری مناطق توسط داعش، حرکت نیروهای ما به کندی پیش می رود.»

او همچنین بر ادامه حرکت به سمت دو شهر زمار و سنجار تاکید کرد.

به گزارش العربیه؛ این سخنان مسئول نظامی کرد در حالی مطرح می شود که روز شنبه جبار یاور سخنگوی وزارت پیشمرگه گفته بود که نیروهای نظامی کردستان در هیچ عملیاتی برای باز پس گیری سد موصل از نیروهای داعش، شرکت نکرده اند.

کاوه مختاری از افسران نظامی عالیرتبه کردستان عراق هم به خبرگزاری فرانسه گفته است: «نیروهای پیشمرگه پیشروی خود را به سمت سد موصل که داعش هفته پیش آن را تصرف کرده بود، ادامه می دهند. اما به دلیل مین گذاری زمین توسط داعش، این پیشروی با کندی صورت می گیرد.»

ارتش آمریکا پیش از این اعلام کرده بود که هواپیماهای نظامی اش، 9 حمله هوایی در نزدیکی اربیل پایتخت اقلیم کردستان و سد موصل انجام داده اند.

عبد الرحمن کورینی از فرماندهان نیروهای پیشمرگه صبح شنبه اعلام کرده بود: «نیروهای پیشمرگه کرد با پشیتبانی نیروی هوایی آمریکا، کنترل بخش شرقی سد را باز پس گرفتند.»

او افزوده بود: «شماری از نیروهای داعش را کشتیم و همچنان در حال پیشروی هستیم. انتظار داریم طی چند ساعت خبرهای خوشحال کننده ای اعلام کنیم.»

نیروهای پیشمرگه هفتم اوت، کنترل سد موصل را در حمله پیشمرگه از دست دادند.

گروه داعش در هفته های اخیر موفق شده مناطق وسیعی از شمال عراق را به کنترل خود در آورد. این گروه در مناطق تحت تصرف خود در عراق و سوریه، برپایی خلافت اسلامی اعلام کرده است.

سد موصل در سال 1983 بر روی رود دجله احداث شده است. این سد بزرگترین سد عراق به شمار می آید که حدود 50 کیلومتر در شمال شهر موصل واقع است. نیروگاه اصلی تولید برق در استان نینوا و مناطق شمال عراق، بر روی این سد قرار دارد. سد موصل منبع اصلی آب برای زمین های کشاورزی پهناور استان نینوا نیز هست.

در سال 2007 رایان کروکر سفیر آمریکا و ژنرال دیوید پترائوس فرمانده نیروهای آمریکایی در عراق در نامه ای به نوری مالکی نخست وزیر وقت این کشور، نسبت به انهدام سد موصل هشدار داده و خاطرنشان کردند که این حادثه می تواند مناطق وسیعی در اطراف رود دجله را زیر آب ببرد.

مقاله قبلیواریز ۶۵ میلیارد دلار به صندوق توسعه ملی ایران
مقاله بعدیحکم اعدام برای 4 ایرانی به اتهام تجاوز به زن اندونزیایی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.