لوک بسون کارگردان مشهور فرانسوی به عنوان رییس گروه داوران جشنواره بین المللی فیلم پکن در آوریل روی صندلی این جشنواره می‌نشیند.

کارگردان مشهور فیلم علمی تخیلی پرفروش «لوسی» که در سال 2014 در چین با اقبال زیادی روبه رو شد، در ماه آوریل روی صندلی ریاست گروه داوران جشنواره بین المللی فیلم پکن می‌نشیند.

گروه داوران باید برندگان جوایز را که با نام تیانتان شناخته می شوند برای پانزدهمین دوره جشنواره فیلم پکن انتخاب کند. این جشنواره از 16 تا 23 آوریل در پکن پایتخت چین برگزار می شود.

این جوایز هر سال در بخش هایی شامل بهترین فیلم بلند سینمایی، کارگردانی، بازیگر مرد و زن، بازیگر مرد و زن نقش مکمل، فیلمنامه، فیلمبرداری، موسیقی فیلم و جلوه‌های بصری به برندگان اهدا می شود.

گروه داوران این جشنواره سال پیش به ریاست جان وو کارگردان هنگ کنگی این رقابت را برگزار کردند و فیلم «سیدارتا» ساخته ریچی متا را به عنوان بهترین فیلم برگزیدند. سال پیش «استاد بزرگ» وونگ کار وای نیز جایزه بهترین کارگردانی را برد و ژانگ زیا به عنوان بهترین بازیگر زن انتخاب شد. جایزه بهترین بازیگر مرد نیز به گیوم گویی برای بازی در فیلم «آتیلا مارسل» رسید.

جشنواره فیلم پکن بازار بزرگ فیلم در منطقه محسوب می‌شود و با نشست ها و نمایشگاه‌هایی همراه خواهد بود.

چین به عنوان دومین بازار بزرگ سینما در جهان با این جشنواره در سال های اخیر بزرگترین نام های سینمایی را با خود همراه می کند و امسال چهره‌هایی همراه این جشنواره هستند که فردریک هانتسبری مدیر عامل پارامونت، آلفونسو کوارون کارگردان «جاذبه»، کریستوفر داد رییس انجمن سینمایی آمریکا و پیر دل وکو تهیه کننده «یخ زده» از جمله آنها هستند.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، جیمز کامرون و کیانو ریوز از چهره هایی هستند که در سال‌های پیش با این جشنواره همراه بودند. اما اولیور استون وقتی سال پیش اعلام کرد فیلمسازان چینی فیلم‌ها را بر مبنای تاریخی جعلی می‌سازند، سرو صدای زیادی به پا کرد.

مقاله قبلیاعدام سه زندانی با اتهام قتل در زندان مرکزی ارومیه
مقاله بعدیفدراسیون بین المللی جامعه های حقوق بشر: حمله به «شارلی اِبدو» را محکوم و بی قید و شرط از این نشریه پشتیبانی می کنیم
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.