«كريستوفر پلامر» در فيلم «جاعل» (The forger) به «جان تراولتا»‌ و «تاي شريدان» پيوست.

با حضور «پلامر» در اين فيلم ، بازيگراني از سه نسل هاليوود در «جاعل» بازي خواهند كرد.

«جاعل» به قلم «ريچارد دوويديو» و كارگرداني «فيليپ مارتين» جريان دزدي با سابقه و هنرمندي نابغه است كه پس از آزادي از زندان سعي دارد زندگي آرامي را در كنار پسر بيمارش داشته باشد . اين در حالي است كه پدرش براي پرداخت صورت حساب بيمارستان و قروضش او را وادار به جعل مي كند.

به گزارش سینما خبر؛ پروژه «جاعل» در مرحله پيش توليد است و به زودي مقابل دوربين مي رود.

کریستوفر پلامر (به انگلیسی: Christopher Plummer)‏ بازیگر کانادایی (متولد ۱۳ دسامبر ۱۹۲۹) بازیگر تئاتر، تلویزیون و سینما می باشد.

وی تا به کنون جوایز فراوانی را برای هنرنمایی های خود دریافت کرده است که مهمترین آنها یک جایزه اسکار، دو جایزه امی، دو جایزه تونی، یک جایزه گلدن گلوب و یک جایزه بفتا می باشد. پلامر با دریافت جایزه اسکار در سال ۲۰۱۲ برای فیلم مبتدی ها، مسنترین بازیگریست که تا کنون جایزه اسکار را دریافت نموده است.

او با سابقه ای بیش از ۵۰ سال، نقش آفرینی‏های ماندگاری در سینما، تئاتر و تلویزیون از خود به جای گذاشته است.

او را بیشتر به خاطر ایفای نقش کاپیتان جورج فون تراپ در فیلم اشک‏ها و لبخندها می‏شناسند.

زندگینامه

نام کامل وی آرتور کریستوفر اورم پلامر (به انگلیسی: Arthur Christopher Orme Plummer)‏ میباشد، او در شهر تورنتو در استان اونتاریو چشم به جهان گشود و تک فرزند خانواده‏ای بود که ایزابلا ماری و جان اورم پلامر آن را تشکیل می‏دادند.

پدرش عضو هیئت علمی دانشگاه مک‏گیل بود. پدرِ پدربزرگ مادری او، نخست وزیر اسبق کانادا، سِر جان ابوت بود.

پلامر پس از مدت زمانی کوتاه از تولدش با طلاق والدینش روبه‏رو گردید و به همین دلیل به کبک برده شد تا در خانه ی پدربزرگ مادری‏اش در سِن‏ویل در حومه ی مونترال زندگی کند. به این دلیل علاوه بر انگلیسی، فرانسه نیز می داند.

او در ابتدای تحصیلاتش به نوازندگی پیانو پرداخت اما پس از نوازندگی پیانو در کودکی همزمان به عشق و علاقه‏اش به بازیگری پی برد و از دوران دبیرستان به این حرفه روی آورد.

الهام بخش او در پیشه‏اش دیدن سِر لارنس اولیویه در فیلم هنری پنجم به سال ۱۹۴۴ بود.

وی جهت تجربه اندوزی با گروه سی آر تی (به انگلیسی: the Canadian Repertory Theatre) همراه شد.

مقاله قبلیساخت دو فیلم جدید و متفاوت بر مبنای داستان موبی دیک
مقاله بعدیبعضی از خاندان پهلوی‌ فامیلی خود را به “اسلامی” تغییر دادند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.