“12 میمون” فیلمی که به خاطر شیوه ساخت عجیب آن توسط تری جیلیام هواداران خاص خود را دارد، به زودی به صورت یک مجموعه تلویزیونی راهی خانه‌های مردم آمریکا می‌شود.

به گزارش  مهر به نقل از امپریال، شبکه سای فای که یک شبکه کابلی آمریکایی است، ساخت قسمت اول این سریال تلویزیونی را شروع کرده است.

این فیلم مجموعه‌ای از ماجراهای مربوط به سفر در زمان و دیوانگی ساخته جیلیام بر مبنای فیلمنامه‌ای از دیوید و جانت پیپلز بود که در سال 1995 ساخته شد. در این فیلم بروس ویلیس نقش جیمز کول را بازی می‌کند که مردی زندانی‌ است که در آینده‌ حبس شده است. به او می‌گویند که اگر با استفاده از تکنولوژی‌هایی عجیب و تا حدودی نا امن در زمان به عقب سفر کند و اطلاعاتی را به دست بیاورد که بتوانند گروهی تروریستی به نام لشکر دوازده میمون را متوقف کند، گناهانش بخشیده می شوند. این دستگاه زمان او را به زمانی زودتر از آنی که می خواست می فرستد و در نتیجه او در بیمارستانی روانی قرار می گیرد که در آنجا با دکتر رایلی (مدلین استو) و جفری گوینز دیوانه (برد پیت) آشنا می شود…

دو نفر از تهیه‌کنندگان فیلم اصلی یعنی چاک روون و ریچارد ساکل برای بازبینی پروژه حضور دارند و تری ماتالاس و ترویس فیکت در حال نوشتن قسمت اول 90 دقیقه‌ای برای ساخت یک سریال تلویزیونی از این فیلم هستند.

دوازده میمون (به انگلیسی: 12 Monkeys)‏ فیلمی علمی تخیلی محصول ۱۹۹۵ از کشور ایالات متحده امریکا و به کارگردانی تری گیلیام است که در ساخت آن از یکی از فیلم‌های کوتاه کریس مارکر با نام La Jetée الهام گرفته است.

12mokeys1sm

در این فیلم بروس ویلیس، برد پیت،مادلین استو،کریستوفر پلامر و دیوید مورس به عنوان بازیگر حضور دارند.

کمی از داستان

در سال ۱۹۹۶ جهان به مکانی ناامن برای زندگی بشر تبدیل گشته؛ به طوری که بیش از ۵ میلیارد نفر بر اثر یک ویروس کشنده از بین رفته‌اند و یک درصد باقی‌مانده از انسان‌ها؛ مجبورند برای در امان ماندن از مرگ؛ در زیر زمین زندگی کنند.

در سال ۲۰۳۵ عده ای از دانشمندان برای یافتن راه حلی برای درمان این ویروس؛ زندانیان را به زمان گذشته می فرستند تا از نوع غیر جهش‌یافته ویروس‌ها اطلاعاتی را پیدا کنند.

یکی از آن زندانیان جیمز کول (با بازی بروس ویلیس) است که برای انجام ماموریت در سال ۱۹۹۶ انتخاب می‌شود.او باید به جمع‌آوری اطلاعات درباره ویروس بپردازد؛ ویروسی که به عقیده دانشمندان توسط یک گروه تروریستی که به نام دوازده میمون شخته می‌شوند؛ منتشر می‌شود.

او برای نخستین بار به اشتباه به سال ۱۹۹۰ و به یک آسایشگاه روانی فرستاده می‌شود و در آنجا نخستین بار با یک دکتر روانپزشک به نام کاترین ریلی (با بازی مادلین استو) برخورد می کند که ….

مقاله قبلیپل گرین گراس جای اسپیلبرگ را در “محاکمه شیکاگو 7” گرفت..
مقاله بعدیحضور “گذشته” فرهادی در بخش ویژه جشنواره تورنتو..
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.