بنا بر حکم دیوان دادگستری اتحادیه اروپا (ECJ) ادارات دولتی در این اتحادیه می‌توانند استفاده از روسری و سایر نشانه‌های بارز اعتقادات مذهبی را در محیط کار ممنوع کنند. طبق حکم این دادگاه که عالی‌ترین نهاد قضایی اتحادیه اروپا به شمار می‌رود و در لوکزامبورگ مستقر است، چنین ممنوعیتی تبعیض به حساب نمی‌آید و در راستای ایجاد یک “محیط اداری کاملا خنثی” است. طبق این حکم همچنین این ممنوعیت باید به طور کلی و بدون تبعیض برای همه کارکنان اعمال شود. 

یک شرط دیگر این است که این مقررات محدود به مواردی باشد که “کاملاً ضروری است”.

مبنای صدور این حکم شکایتی است مربوط به پرونده‌ای در بلژیک. بخشداری آنس در شهر لیِژ بلژیک یک کارمند زن مسلمان را از پوشیدن روسری منع کرد و این زن به دادگاه کار در لیِژ شکایت برد. مبنای شکایت او نیز تبعیض و نقض حق آزادی مذهب بود. دادگاه شهر لیِژ این پرونده را به دادگاه عالی اروپا در لوکزامبورگ ارجاع داد تا یک حکم اساسی در این باره صادر شود.

دویچه وله نوشت؛ از نظر قضات دیوان دادگستری اتحادیه اروپا چنین ممنوعیتی در یک اداره عمومی در راستای پیشبرد “سیاست بیطرفی اکید” برای تمامی کارمندان به طور عینی قابل توجیه است. قوانین اتحادیه اروپا با این حال اعمال سایر مقررات را نیز در همین راستا مجاز می‌داند.

به گفته قضات کشورهای عضو اتحادیه اروپا و واحدهای دولتی زیرمجموعه آنها در “ارزیابی” اجرای سیاست بی‌طرفی در ادارات بخش خدمات عمومی “آزادی عمل” دارند. بنابراین یک اداره دولتی می‌تواند استفاده از نشانه‌های اعتقادات مذهبی را در محیط‌های کاری که با مراجعه‌کننده سروکار دارند محدود کند یا این اجازه را به کارمندان خود بدهد.

مقاله قبلی«حسین علیزاده» نشان «شوالیه» را رد کرد
مقاله بعدیدرگذشت هنری کیسینجر سیاستمدار برجسته آمریکایی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.