یک درام کاراکاسی به کارگردانی ماریانا روندون با نام “موی بد” به عنوان فیلم منتخب گروه داوری جشنواره سن سباستین انتخاب شد.

 این درام که با عنوان “موی بد” در کاراکاس می گذرد، موفق شد جایزه صدف طلایی شصت و یکمین جشنواره فیلم سن سباستیان اسپانیا را از آن خود کند.

تاد هینس که ریاست گروه داوری امسال را برعهده داشت این فیلم را که محصول مشترک ونزوئلا، پرو و آلمان بود، فیلمی صادقانه در توصیف پیچیدگی های فرهنگ مدرن امروز خواند که زندگی یک پسر بچه در جستجوی کشف هویتش را نشان می دهد.

روندون کارگردان فیلم گفت: این فیلم را برای رها کردن خودم از زیر بار هر چه ناشکیبایی است، ساختم. متفاوت بودن مشکل نیست بلکه دقیقا خلاف آن است؛ زیباست.

سومین فیلم فرناندو آیمبک با عنوان “کلوب ساندویچ” از مکزیک موفق به کسب جایزه صدف نقره ای بهترین کارگردانی شد و جیم برادبنت نیز صدف نقره ای را برای بهترین بازیگر مرد برای بازی در فیلم “آخر هفته” راجر میچل برد.

پو استو بربا جایزه بهترین فیلمبرداری را برای فیلم “کانیبال” مانوئل مارتین سونسا برد و جایزه بهترین فیلمنامه نیز به صورت مشترک به آنتونین بودری، کریستوف بلین و برتراند تاورنیه برای نوشته فیلمنامه فیلم تاورنیه رسید.

فیلم “مانند پدر، مانند پسر” ساخته هیروکازو کور-ادا ژاپنی هم جایزه بهترین فیلم از نگاه مخاطبان را به خود اختصاص داد.

امسال پدرو آلمادوار مهمان این دوره از جشنواره سن سباستیان بود. جدیدترین فیلم او با عنوان “دیروز هیچ وقت به پایان نمی رسد” یک فیلم کمدی است که داستانش در یک هواپیما اتفاق می افتد و اولین نمایشش را در این جشنواره تجربه کرد.

به گزارش مهر به نقل از هالیووود ریپورتر، شصت و یکمین جشنواره فیلم سن سباستین که از بیستم سپتامبر در شهر ساحلی نوردرن اسپانیا شروع به کار کرده بود، بیست و هشتم سپتامبر (6 مهر) به کار خود خاتمه داد.

مقاله قبلیاولين بازيگر «پارك ژوراسيك 4»‌معرفي شد
مقاله بعدیاجرای حکم مخفیانه وضدبشری اعدام حداقل یک زندانی در زندان مرکزی بندرعباس
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.