سایت رجانیوز (یکی از ارگانهای اصلی جبهه پایداری و حامیان جلیلی)، مطلبی با عنوان موهن «من محسن رضایی چند من است» را منتشر کرد که در آن با لحن تمسخرآمیز از محسن رضایی خواسته است دستهایش را جلوی دوربین تلویزیون تکان ندهد چون دستهای محسن رضایی «بزرگ و عشایری» هستند.

به گزارش خبرنامه ملّی ایرانیان به نقل از ایبنا نیوز، حامیان این کاندیدا، در مطلب موهن خود دستهای محسن رضایی را عشایری و بزرگ نامیده و نمایش دستهای وی را «نافرم» دانسته و از وی خواسته اند دستاهایش را مخفی کند و به نحوی از نمایش دستهای خود در برنامه های تلویزیونی جلوگیری کند.

لازم به ذکر است محسن رضایی در فیلم انتخاباتی خود در سال ۱۳۸۸ گفته بود که از عشایر لر است و با به تصویر کشیدن سیاه چادرهای عشایری، تأکید کرده بود که پدرش کارگر بوده و خود نیز سالها در محیطهای عشایری، کارگری صنعت نفت و کارخانه های صنعتی تهران، کارگری کرده است.

محسن رضایی روز گذشته سخنانش در مورد تبعیض قومیتی در صدا و سیما سانسور شد. اکنون رسانه ای که خود را حامی دبیر شورای امنیت ملی کشور می داند، با جسارتی غیر قابل گذشت یک قوم از این کشور را زیر سئوال می برد. کاری که افکار عمومی و مردم قومیت ها را نسبت به کاندیداهای مورد نظر آنان حساس کرده است؟

258411_794

مقاله قبلیوحید هاشمیان؛ بخواهم به ایران بیایم سرمربی می‌شوم نه دستیار
مقاله بعدیطراحی ساعتی با الهام از ساعت 2100 ساله..
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.

1 نظر

  1. چقدر بد و حقیرانه می خواد جلو بره ، به چه قیمتی ? خودش کجائیه ? این می خواد رئیس جمهور شه ? هیچ می دونه داره روی چی پا میذاره تا به اون بالا برسه ? از قدیم گفتن مــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد پشت زبونش پنهونه و این آقا مردونگیشو نشون داد . حرفش خلاف ادب و اخلاق بود . فقظ می تونم بگم متأسفم و متأسفم

نظرات بسته است