جشنواره لوکارنو که شب شنبه اسامی برندگان سال 2013 خود را اعلام کرد، در فهرست جوایزش از یک فیلمساز ایرانی نیز تقدیر ویژه به عمل آورد.

 در این جشنواره از رضا گمینی کارگردان ایرانی برای فیلم “اندورفین” تقدیر ویژه شد.

فیلم کوتاه “اندورفین” در شصت و ششمین جشنواره فیلم لوکارنو در بخش “پلنگان فردا” (Pardi di domani ) به نمایش درآمد. این بخش ویژه نمایش فیلم های کوتاه و متوسط است که توسط کارگردانان جوان مستقل از مدارس فیلمسازی ساخته شده باشند. شرط شرکت در این بخش عدم تلاش برای ساخت فیلم بلند توسط کارگردان تاکنون است.

به گزارش سینما خبر به نقل از سایت جشنواره فیلم لوکارنو،”اندورفین” درباره مردی است که خانواده اش را در یک تصادف اتومبیل از دست می دهد و از آن پس خودش را در خانه زندانی می کند. پس از گذشت بیش از یک ماه او تصمیم می‌گیرد از خانه بیرون بیاید و دوباره به زندگی باز گردد.

مقاله قبلی“حاشیه‌ اقیانوس آرام” در چین 100 میلیون دلاری شد..
مقاله بعدیجزئیات قتل بازیکن سابق تیم ملی فوتبال
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.