منطقه گیلان، امروز کمتر کسی در جهان است که آبشار نیاگارا در مرز آمریکا و کانادا، آبشار ایگوآزو در آرژانتین و یا آبشار هاناکاپی آی در هاوایی را نشناسد، اما معروفترین و بلندترین آبشار ایران کجاست و چه نام دارد؟

بلندترین آبشار کشور که شهره ملی و جهانی یافته است، «لاتون» نام دارد و در شمال کشور و ارتفاعات شهرستان مرزی بندر آستارا در غرب استان گیلان واقع شده است. این آبشار چهار فصل، جزء 30 آبشار بلند و خوش منظره جهان است که ارتفاع آبریز اصلی و فوقانی آن 105 متر با پهنای 5 متر و آبریز تحتانی آن 65 متر با پهنای 10 متر است و در مجموع، می‏‌توان شاهد آبشاری با ارتفاع 170 متر بود.

از دیگر ویژگی‌های جالب توجه در منطقه لاتون، وجود تنها آبگرم درون جنگلی کشور به نام «کوته کومه» و آسیاب آبی 300 ساله «آسیه شوان» در مسیر آغازین و میانی صعود به قله است که هیچگونه نظارتی جهت رفع مشکل بهداشتی درون حوضچه‌های آبگرم و مرمت بنای فرسوده آسیاب که در آستانه نابودی درپی سیلاب‌های فصلی قرار دارد، نمی‌شود.

همه ساله کوهنوردان و طبیعت دوستان بسیاری از سراسر کشور از این منطقه بازدید می‏‌کنند. حضور توریست‏‌هایی از کشورهای دیگر همچون ژاپن، کره جنوبی، چین، جمهوری آذربایجان، ارمنستان، فرانسه، ایتالیا، اسپانیا برای بازدید از این آبشار، نشان از وجود موهبتی بی‏‌نظیر دارد که متأسفانه از سوی متولیان صنعت توریست در استان و کشور، برای تبلیغات، شناساندن و حمایت از بخش خصوصی به منظور احداث اماکن اقامتی و توریستی آبرومند در این منطقه، تدابیر لازم اندیشیده نشده است.

متأسفانه در بروشورهایی که توسط صدا و سیمای مرکز گیلان و سازمان میراث فرهنگی استان به مناسبت عید نوروز و ایام تابستان تنظیم می‏‌شود، یا اصلا به معرفی این مکان پرداخته نمی‏‌شود و یا به شکلی کاملا گذرا و سطحی، فقط به بیان نام آن اکتفا می‌شود.

 239-181

علت این امر را “پردل امیری‏‌نژاد” مسئول نمایندگی سازمان میراث فرهنگی، صنایع‏‌دستی و گردشگری در شهرستان آستارا جویا شدیم.

امیری‏‌نژاد عنوان کرد:در نخستین اقدام، این آبشار جهت ثبت ملی در جمع آثار طبیعی کشور معرفی شده است. پس از معرفی و شناساندن منطقه، هم اکنون در مرحله پایان تشکیل و تکمیل پرونده برای ارایه به شورای ثبت کشور هستیم که امیدواریم موافقت لازم در این زمینه صورت گیرد.

امیری‏‌نژاد ادامه داد: پس از آن اقدامات ویژه‏‌ای در راستای ساماندهی جهان‌گردان و توریست‏‌ها در بازدید از این منطقه صورت می‌‏گیرد.

 

مقاله قبلیهواپیماهای جنگی سوریه در ایران
مقاله بعدیهزينه سه گانه «هابيت» دو برابر «ارباب حلقه ها» شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.