بیستمین دوره جوایز فیلم «لومیر» فرانسه معادل جوایز گلدن گلوب که توسط انجمن بین‌المللی مطبوعات در پاریس برگزار می‌شود، برندگان این رویداد سینمایی را در بخش‌های گوناگون معرفی کرد.

فیلم نامزد اسکار «تیمبوکتو» محصول مشترک فرالنسه و موریتانی که برای اولین بار در جشنواره کن رونمایی شد و جایزه کلیسای معنوی این رویداد سینمایی را از آن خود کرد موفق شد، دو جایزه اصلی بهترین فیلم و کارگردانی جوایز لومیر را از آن خود کرد.

در بخش بهترین فیلم جوایز لومیر 2015، فیلم‌های «دخترانگی» به کارگردانی «سلین سیاما»،«خانواده بلر» ساخته «اریک لارتیگو»، «نه از نوع من» از «لوکاس بلوو» ،«سنت لورن» ساخته«برتنارد برنلو» نماینده سینمای فرانسه در اسکار 2015‌ و «سه قلب» از «بنوا ژاکو» نیز نامزد کسب جایزه بودند.

در بخش بهترین فیلم‌های خارجی فرانسوی زبان نیز فیلم‌ «دو روز یک شب» به کارگردانی برادران «داردن» (بلژیک ‌،ایتالیا،‌ فرانسه) در رقابت با فیلمهای «مامی» به کارگردانی «خاویر دولان»(کانادا)،‌ «تب» به کارگردانی «هیشام آیو»(مراکش)، «ران» ساخته «فیلیپ لاکوت»(ساحل عاج)، «اینها سگ هستد» از «هیشام لسری» (مراکش) و «اوران» به کارگردانی «لیس سالم» (الجزایر) موفق به کسب جایزه بهترین فیلم خارجی بیستمین دوره جوایز لومیر فرانسه شد.

به گزارش سینما خبر؛ در بخش بهترین بازیگری زن «کارین ویارد» و «سولوی آنسپاک» بصورت مشترک برگزیده شدند و «گاسپارد اولی» نیز بهترین بازیگر مرد این رویداد سینمایی نام گرفت.

مقاله قبلیحبس ابد برای ٢٣٠ تن از فعالان قیام علیه حسنی مبارک در مصر
مقاله بعدینامه یک درویش به دادستان و رئیس دادگاه ویژه روحانیت
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.