آخرین کنسرت سال ۹۶ پروژه «نان و دندان» همای و گروه مستان در تهران روز دهم اسفندماه در سالن وزارت کشور تهران برگزار شد.
به گزارش رسیده، کنسرت پرواز همای به همراه ترکیب تازه‌ای از گروه «مستان» جمعه‌شب در تالار بزرگ وزارت کشور با سبکی متفاوت از دیگر اجراها میزبان علاقه‌مندان موسیقی بود.
همای در این کنسرت حرکت قابل‌تقدیری انجام داده بود، او هریک از قطعات خود را به یکی از اساتید بزرگ موسیقی تقدیم کرده و نام و تصویر آن استاد هم‌زمان بر روی نمایشگرهای سالن پخش می‌شد.
اولین قطعه اجرایی با پخش کلیپ قطعه «تنها تو بخوان» با طرح و ترانه و آهنگ و صدای همای آغاز شد. همای در ابتدای کنسرت امشب ضمن عرض خوش‌آمد گویی به تماشاگران بیان کرد: این کنسرت را با یاد استاد محمدرضا شجریان آغاز می‌کنم و دوست داشتم قطعه «تنها تو بخوان» را در محضر ایشان اجرا کنم اما نشد، از شما تماشاگران درخواست می‌کنم باحال خوبتان برای سلامتی استاد دعا کنید.
همای در ترجیع‌بندهای تصانیف به‌مانند همیشه همراهی مخاطبان را در خوانش شعر برانگیخت و مردم یک‌صدا قسمت‌هایی از شعر را با این خواننده همراهی می‌کردند.
صدای خواننده نیز پس از اجرای چندین تصنیف به گرمی دلخواه رسیده بود و مخاطب می‌توانست کیفیت مطلوبی را که در آثار از پیش ضبط‌شده همای در آلبوم‌ها می‌شنود در کنسرت زنده خواننده محبوبش نیز شاهد باشند.
یکی از قسمت‌های قابل‌توجه کنسرت همای و گروه مستان اجرای تک‌نوازی نوازنده جوان کوبه‌ای گروه حمیدرضا یوسفی بود که با استقبال مخاطبان روبه‌رو شد.
این خواننده با پخش تصاویر هنرمندانی چون محمدرضا لطفی، پرویز مشکاتیان، فریدون پوررضا، غلامحسین بنان و محمدرضا شجریان توانست آن‌ها را یادکرده و هریک از قطعات را برای یک‌به‌یک افراد نامبرده تقدیم کند.
نکته قابل‌تأمل در این کنسرت، اجرای گرم نوازنده‌های گروه بود که با تمام انرژی خود می‌نواختند و شوق و حال خوب را به تماشاگران منتقل می‌کردند.
«پناه بلندی و پستی»، «از باده مدهوشم کنید»، «عشق جگرخوار»، «زور و زر»، «نان و دندان»، «مثنوی و مست»، «بی من مخوار شراب»، «آب طلب نکرده»، «خدارا می‌شناسم»، «من و دل»، «نگار ختنی»، «دل دیوانه‌ی من»، «دیوانه‌تری»، «تو بگو»، «شیرین لبی» و «سرزمین بیکران» ازجمله قطعاتی بود که در این کنسرت اجرا شد.
یاشا هنجنی و سعید فهمی نوازندگان نی، محمود نوذری نوازنده سنتور، امین اکبرپور نوازنده عود و سه‌تار، فرشاد رستمی نوازنده قیچک، میلاد علیپور نوازنده تار، مسلم علیپور نوازنده کمانچه و حمید رضا یوسفی نواز سازهای کوبه‌ای، اعضای ارکستر پرواز همای را تشکیل می‌دادند.
سیدمحمد موسوی، محمدعلی بهمنی و مریم امیرجلالی از مهمانان ویژه این کنسرت بودند.
این کنسرت به همت موسسه فرهنگی هنری «آوای هنر» برگزار شد.
پروژه “نان و دندان” بعد از تهران راهی اروپا خواهد شد. به ترتیب روز سوم مارس مصادف با ۱۲ اسفندماه در شهر استکهلم، هفتم مارس مصادف با ۱۶ اسفندماه در شهر کلن، نهم مارس مصادف با ۱۸ اسفندماه در برلین، دهم مارس مصادف با ۱۹ اسفندماه در لندن، یازدهم مارس مصادف با ۲۰ اسفند در منچستر و هجدهم مارس مصادف با ۲۹ اسفندماه نیز در شهر دوسلدورف آلمان روی صحنه خواهد رفت.

مقاله قبلیاطلاعیه روابط عمومی جبهه ملی ایران
مقاله بعدینوه‌های فردین در کنار پوری بنایی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.