اوپن‌ای‌آی، شرکت سازنده مدل مشهور هوش مصنوعی چت‌جی‌پی‌تی با انتشار گزارشی از کشف و حذف تعدادی از حساب‌های وابسته به جمهوری اسلامی خبر داد. بر اساس گزارش دویچه وله از اوپن‌ای‌آی، این حساب‌ها در یک گروه پوششی رسانه‌ای به نام “اتحادیه بین‌المللی رسانه‌های مجازی” (IUVM)، از فناوری هوش مصنوعی برای نشر تبلیغات سیاسی جمهوری اسلامی استفاده می‌کردند.

این گروه پوششی با سوءاستفاده از سرویس چت‌‌جی‌پی‌تی از این نرم‌افزار به منظور نگارش متن و ویرایش مقالات و همچنین تهیه عناوین خبری و نیز برچسب‌گذاری محتوی استفاده می‌کرده است.

بر اساس گزارش اوپن‌ای‌آی، مقالات این گروه پوششی به زبان‌های انگلیسی و فرانسوی منتشر می‌شدند و غالب موضوعات آن‌ها محتوایی ضد آمریکایی و ضداسرائیلی داشته و در آن‌ها از فلسطینی‌ها، “محور مقاومت” و سیاست‌های منطقه‌ای جمهوری اسلامی پشتیبانی می‌شده است.

چندی پیشتر رویترز در گزارشی نوشته بود که سازمانی مستقر در تهران مدیریت شبکه‌ای شامل ده‌ها تارنمای را برعهده دارد که اطلاعات نادرست و خبرهای مورد نظر و همسو با سیاست‌های جمهوری اسلامی را به زبان‌های گوناگون منتشر می‌کند.

بیانیه وزارت خزانه‌داری آمریکا درباره این مجموعه از وابسته بودن آن به موسسه‌ای به نام «بیان رسانه‌گستر» در ایران حکایت دارد که وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی می باشد.

شبکه اجتماعی تیک‌تاک نیز در ماه فوریه امسال ده‌ها حساب وابسته به جمهوری اسلامی را که با هدف نفوذ در کشورهای اروپائی و بویژه بریتانیا و آمریکا ساخته شده بودند را حذف کرد.

گزارش های پیشتر اوپن ای‌آی از کشف کارزارهای مشابه حکومتی دیگری متعلق به کشورهای روسیه، چین و اسرائیل نیز خبر داده است.

مقاله قبلیدغدغه فلسطین مهمتر است یا مردم ایران!؟ بقلم حمید جباری
مقاله بعدیروزنامه کیهان: مبادا مبارزه با بی حجابی باعث کدورت و اختلاف شود
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.