باستان‌شناسان در پرو مستنداتی از بزرگ‌ترین مراسم قربانی کردن کودکان را که تاکنون کشف شده است، پیدا کردند.

 مجله نشنال جئوگرافیک روز پنجشنبه ششم اردیبهشت گزارش داد که باستان‌شناسان باقی‌مانده اجساد ۱۴۰ کودک قطعه قطعه شده را در کنار ۲۰۰ راس لاما پیدا کرده‌اند که به نظر می‌رسد حدود ۵۵۰ سال پیش در بخشی از یک مراسم مذهبی قربانی شده‌اند.

این محل در ارتفاع یک پرتگاه که به اقیانوس آرام مشرف است در منطقه لا لیبرتاد واقع در شمال پرو قرار دارد که تمدن چیمو در آنجا شکل گرفت. چیموها از بومیان قبل از ورود کریستف کلمب به آمریکای جنوبی بودند و ماه را می‌پرستیدند.

این پرتگاه صخره‌ای در حومه شهر تروخیو واقع در شمال غرب پرو قرار دارد که امروزه با حدود ۸۰۰ هزار نفر جمعیت سومین شهر بزرگ آن کشور است.

مجله نشنال جئوگرافیک در بخشی از گزارش خود نوشت: «با وجودی که قربانی کردن انسان در میان مردمان آزتک، مایا و اینکا به وسیله مورخان دوران استعمار آمریکای جنوبی ثبت شده و در پژوهش‌های علمی مدرن نیز اثبات شده است، کشف محل قربانی کردن تعداد زیادی از خردسالان در مراسم مذهبی چیموها در قاره آمریکا و احتمالا در سراسر جهان بی‌سابقه است.»

این پژوهش توسط یک هیات بین المللی به ریاست گابریل پرییتو از همکاران پرویی مجله نشنال جئوگرافیک و از اساتید دانشگاه ملی تروخیو و جان ورانو یکی از باستان‌شناسان دانشگاه تولانه در نیواورلئان انجام شده است.

جان ورانو در مورد محل قربانی کردن کودکان که پژوهشگران آن را «لاس لاماس» می‌نامند به مجله نشنال جئوگرافیک گفت: «من به نوبه خودم هیچگاه انتظارش را نداشتم و فکر نمی‌کنم که هیچ کس دیگر نیز چنین احتمالی می‌داد.»

حفاری در این نقطه سال ۲۰۱۱ آغاز شد، زمانی که یک گروه باستان‌شناسی باقیمانده اجساد ۴۲ کودک و ۷۶ راس لاما را در یک معبد سه هزار و 500 ساله در آن حوالی کشف کرد.

پنج سال بعد که حفاری‌ها به پایان رسید پژوهشگران باقیمانده اجساد ۱۴۰ کودک و ۲۰۰ راس لامای جوان و مقداری پارچه و طناب را که قدمت آنها حدود هزار و 400 تا هزار و 450 سال است، کشف کردند.

این نقطه که ارتفاع آن از دریا حدود ۳۰۰ متر است در میان مجموعه‌ای از ساختمان‌های مسکونی در محله هوانچاکو در جوار شهر تروخیو قرار دارد.

مجله نشنال جئوگرافیک در بخش دیگری از گزارش خود نوشت: «باقی‌مانده اسکلت کودکان و حیوانات نشان می‌دهد که بدن آنها از ناحیه گلو بریده شده و دنده‌های آنها جابه‌جا شده است. از روی این شواهد می‌توان نتیجه‌گیری کرد سینه قربانیان دریده شده که احتمالا به خاطر تسهیل درآوردن قلب آنها بوده است.»

پژوهشگران به این نتیجه رسیده‌اند که سن کودکان قربانی بین پنج تا 14 سال بوده ولی اکثر آنها هنگام مرگ هشت تا 12 ساله بوده‌اند. اجساد آنها رو به غرب و به طرف دریا دفن شده است.

تمامی لاماها جوان‌تر از ۱۸ ماهه بودند و آنها رو به شرق به طرف کوهستان‌های آند دفن شده‌اند.

تمدن چیمو در نوار ساحلی پرو تا مرز اکوادور گسترش یافته بود و امپراطوری آنها در سال ۱۴۷۵ یعنی چند دهه پس از این مورد قربانی کردن که اخیرا کشف شده، توسط اینکاها سرنگون شد.

به گزارش آنا از خبرگزاری فرانسه، مجله نشنال جئوگرافیک در بخش دیگری از گزارش خود می نویسد: «تا قبل از مورد اخیر بزرگ‌ترین مورد از قربانی کردن کودکان که شواهد فیزیکی به جا مانده از آن پیدا شده کشف جسد ۴۲ کودک در یکی از معابد آزتک‌ها بود که اکنون در شهر مکزیکوسیتی قرار دارد.»

مقاله قبلیادامه بازداشت صادق قیصری در زندان تهران بزرگ بدون دسترسی به وکیل و رسیدگی پزشکی
مقاله بعدیکمیسر بودجه اتحادیه اروپا: مرزبانان اروپا چند برابر می‌شوند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.