لئون پانه تا، وزیر دفاع سابق آمریکا، گفت به عقیده او جنگ با داعش “دامنه ای 30 ساله” خواهد داشت و می تواند به کشورهای دیگر مانند لیبی، نیجریه، سومالی و یمن کشیده شود.

پانه تا که با روزنامه آمریکایی “یو.اس.ای تودی” مصاحبه می کرد ضمن انتقاد از سیاستهای باراک اوباما، رئیس جمهور آمریکا گفت مسلح نکردن شورشیان میانه روی سوری در مراحل ابتدایی درگیریها در این کشور یک اشتباه بوده است.

او در باره اوباما گفت که منطق رئیس جمهور کنونی آمریکا بیشتر به “یک حقوقدان شبیه است تا یک رهبر پرشور”.

پانه تا، که مدتی وزارت دفاع را در دولت اوباما برعهده داشت، یکی از سیاستمداران مورد احترام است. او وضعیت کنونی را ناشی از تصمیم های رئیس جمهور آمریکا در طی سه سال گذشته دانست. او همچنین از اوباما انتقاد کرد که به اندازه کافی به دولت عراق برای ماندن شماری از نیروهای آمریکایی در این کشور فشار وارد نکرده است و به این ترتیب “خلائی” را در این کشور بوجود آورده است.

به گزارش العربیه؛ او ابراز امیدواری کرد که باراک اوباما، در دو سال باقی مانده از ریاست جمهوریش، بشکل یک “رهبر” ظاهر شود و با گروههای تندرو که بخشهای بزرگی از عراق و سوریه را تصرف کرده اند وارد جنگ شود.

مقاله قبلیانتشار تازه‌ترین عکس از حضور قاسم سلیمانی در عراق
مقاله بعدیکناره‌گیری «دی‌کاپریو» از یک پروژه سینمایی
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده