لری روتر نویسنده نیویورک تایمز در یادداشتی که در این رسانه به چاپ رسانده است عنوان کرد انتخاب فیلم سینمایی “گذشته” به کارگردانی اصغر فرهادی نشان‌دهنده فضای باز فرهنگی در ایران است.

 لری لوتر نویسنده نیویورک تایمز در یادداشتی نسبت به انتخاب فیلم سینمایی “گذشته” از کشور ایران برای حضور در مراسم اسکار سال 2014 واکنش نشان داده و نسبت به این انتخاب تحلیلی ارائه داده است.

در این یادداشت می خوانید: از دو ماه پیش و بعد از روی کار آمدن دولت جدید ایران به ریاست جمهوری حسن روحانی، تغییراتی درباره دیدگاه سیاسی ایران نسبت به امریکا بوجود آمده است. اما این تغییرات در سطح سیاسی باقی نمانده و ایران با انتخاب فیلم سینمایی “گذشته” به کارگردانی اصغر فرهادی، پیام های فرهنگی را نیز به این تغییر دیدگاه افزوده است.

اصغر فرهادی دو سال پیش با فیلم “جدایی نادر از سیمین” جایزه اسکار بهترین فیلم غیر انگلیسی زبان را از آن خود کرده بود. این فیلم درام درباره یک زوج ایرانی است که زندگی مشترک آنها دستخوش بحران شده است اما داستان فیلم “گذشته” ساخته اصغر فرهادی که امسال به اسکار فرستاده شده است بیشتر در پاریس اتفاق می افتد و زبان آن هم فرانسوی است. فیلم “گذشته” به مسائل مربوط به روابط اجتماعی و وفاداری و مسایل خانوادگی می‌پردازد.

داستان “گذشته” درباره مرد ایرانی است که برای رفتن به کشورش، همسر فرانسوی خود را ترک می کند. اما مرد باز هم به پاریس بر می گردد و پس از بازگشت، در یک موقعیت پیچیده خانوادگی قرار می گیرد.

این فیلم سینمایی به کارگردانی اصغر فرهادی 41 ساله، از لحاظ نظری می تواند یک فیلم فرانسوی باشد اما با این حال در فهرست فیلم هایی قرار گرفت که کمیته انتخاب فیلم اسکار در ایران، آنها را مورد بررسی قرار داد.

فیلم “جدایی نادر از سیمین”در رقابت برای دریافت اسکار سال 2012 مورد علاقه و تشویق تماشاچیان و منتقدان قرار گرفته بود اما “گذشته” با وضعیت پیچیده تری مواجه است. با اینکه فیلم “گذشته” یکی از مدعیان کسب جایزه اسکار بهترین فیلم غیر انگلیسی زبان است، اما رقابت برای وی چندان ساده نیست.

انتخاب “گذشته” برای حضور در مراسم اسکار واکنش های رسانه های داخلی از جمله  فارس را هم در برداشت. خبرگزاری فارس با انتقاد از انتخاب فیلم “گذشته”، نوشت: در این فیلم هیچ چیز ایرانی وجود ندارد.

فیلم “گذشته” در جشنواره فیلم کن امسال به دو جایزه دست یافت. برنیس بژو بازیگر فرانسوی، جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن را به دست آورد و اصغر فرهادی نیز جایزه کلیسای جهانی 2013 را کسب کرد.

 این منتقد نیویورک تایمز در بخش دیگر یادداشتش نوشته است: دو هفته پیش از انتخاب “گذشته” برای معرفی به مراسم اسکار، رییس جدید سازمان سینمایی، خانه سینما را بازگشایی کرد. حجت الله ایوبی رییس سازمان سینمایی در دولت جدید همچنین به خبرگزاری جمهوری اسلامی گفته بود: وقتی یک مساله فرهنگی، مانند اتفاقی که برای خانه سینما افتاده، به مساله ای سیاسی تبدیل می شود، به این دلیل است که موقعیت به درستی مدیریت نشده است.

به گزارش  مهر،ایوبی همچنین به نقل از حسن روحانی می گوید آقای روحانی نسبت به صنعت سینما و فرهنگ بسیار آزاداندیش هستند و از این عرصه حمایت می‌کنند.

مقاله قبلینتانیاهو: روحانی گرگی در لباس میش است که می خواهد جهان را فریب دهد
مقاله بعدیجنیفر لارنس هم به “احمق و احمق‌تر” پیوست
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.