هفتادمین جشنواره فیلم ونیز که قدیمی‌ترین جشنواره سینمایی جهان است با معرفی برندگان جوایز چندگانه اش و تعیین برندگان شیرهای طلایی، دیشب به کار خود خاتمه داد.

 در این جشنواره برای اولین بار فیلم مستند ایتالیایی با عنوان “گرای مقدس” جایزه اصلی جشنواره را برد.

جیانفرانکو روسی برای اثر تحقیقی اش که به بررسی ساکنان بزرگراه مشهور “گرای مقدس” می پردازد، شیر طلایی ونیز و جایزه اصلی این جشنواره را به خانه برد.

شیر نقره ای نیز که به بهترین کارگردانی تعلق می گیرد به آلکساندروس آوراناس کارگردان یونانی رسید که داستان خودکشی یک دختر 11 ساله را بیان می کند. این فیلم جایزه ویژه هیات داوران را هم برد.

جایزه بزرگ هیات داوری که اخیرا به جوایز این جشنواره اضافه شده به “سگ های ولگرد” از تایوان به کارگردانی تسای مینگ-لیانگ رسید.

جایزه بازیگری به تمیس پانو برای بازی در فیلم “خانم خشونت” و النا کوتا برای “خیابانی در پالرمو” رسید.

در حالی که خیلی از تماشاگران و منتقدان تصور می کردند جودی دنچ باید برای بازی در “فیلومنا” جایزه بهترین بازیگر زن را دریافت کند، این فیلم موفق به دریافت جایزه بهترین فیلمنامه برای استیو کوگان و جف پاپ شد. “فیلامونا” بر مبنای یک ماجرای واقعی ساخته شده و جودی دنچ بازیگر انگلیسی برنده اسکار در آن در نقش زنی بازی کرده که به دنبال پسرش می گردد که مدتهاست گم شده است.

تای شریدان نیز جایزه مارسلو ماسترویانی را برای بهترین بازیگر جوان برد. او برای بازی در فیلم “جو” این جایزه را دریافت کرد. او در این فیلم همبازی نیکلاس کیج بود.

برناردو برتولوچی کارگردان صاحب‌نام ایتالیایی ریاست این دوره از جشنواره را برعهده داشت.

جشنواره فیلم ونیز که از 28 اوت(6 شهریور) شروع به کار کرده بود با نمایش فیلم “آمازونی” به کار خود خاتمه داد.

20 فیلم در بخش رقابتی این جشنواره حضور داشتند که “زیر پوست” ساخته جاناتان گلیزر با بازی اسکارلت جوهانسون، “پارک لند” ساخته پیار لندسمن در باره ترور پرزیدنت کندی، مستند “شناخت ناشناخته” ساخته ارول موریس درباره دونالد رامسفلد و “بچه خدا” ساخته جیمز فرانکو از جمله آنها بودند.

مقاله قبلیاستقبال گرم از برد پیت در جشنواره فیلم تورنتو
مقاله بعدیآفت زدگان؛ نوشتاری به قلم محمد نوری زاد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.