فهرست نامزدهای نهایی بخش‌های تلویزیونی جوایز «بفتا» ۲۰۱۷ اعلام شد.

 نامزدهای مرحله نهاییجوایز آکادمی هنرهای سینمایی و تلویزیونی بریتانیا (بفتا) در بخش تلویزیون با پیشتازی سریال تاریخی «تاج» معرفی شدند.

سریال «تاج» که درباره دوران حکومت «الیزابت» دوم در انگلستان ساخته شده، با پنج نامزدی گوی سبقت را از رقبای خود ربود.

بازیگران «تاج» در بخش‌های بهترین بازیگر نقش اول زن و بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و زن برای کسب «بفتا» کاندید شدند. این مجموعه تلویزیونی به کارگردانی «پیتر مورگان»، در بخش بهترین سریال درام نیز به مرحله نهایی راه پیدا کرد.

دو سریال «دره خوشبختی» و «Fleabag»  در سه بخش نامزد شدند و با کمال تعجب مجموعه‌های پرطرفداری چون «بازی تاج و تخت»، «جنگ  و صلح» و «مدیر شیفت شب» تنها در یک بخش برگزیده شدند.

نامزدهای نهایی جوایز تلویزیونی «بفتا» ۲۰۱۷ که برندگان آن روز چهاردهم ماه می معرفی می‌شوند، به شرح زیر است:

  • بهترین بازیگر نقش اصلی مرد:

«عادل اختر» برای «پدرم مرا کشت»

«بابو سیسی» برای «دامیلولا، پسر دوست‌داشتنی ما»

«بندیکت کامبرباچ» برای «تاج توخالی: جنگ رزها»

«رابی کُلترین» برای «گنجینه ملی»

  • بهترین بازیگر نقش اصلی زن:

«کلر فوی» برای «تاج»

«جودی کامر» برای «سیزده»

«نیکی آموکا ـ برد» برای «NW»

«سارا لانکاشایر» برای «دره خوشبختی»

  • بهترین بازیگر نقش مکمل مرد:

«دنیل میز» برای «حین انجام وظیفه»

«جرد هریس» برای «تاج»

«جان لیتگو» برای «تاج»

«تام هولندر» برای «مدیریت شیفت شب»

  • بهترین بازیگر نقش مکمل زن:

«نیکولا واکر» برای «آخرین تانگو در هالیفاکس»

«سارا فینران» برای «دره خوشبختی»

«ونسا کربی» برای «تاج»

«وونمی موساکو» برای «دامیلولا، پسر دوست‌داشتنی ما»

  • بهترین بازیگر زن آثار کمدی:

«دایان مورگان»

«لزلی منویل»

«فیبی والر ـ بریج»

«اولیویا کولمن»

  • بهترین بازیگر مرد آثار کمدی:

«عاصم چدری»

«دیوید میچل»

«هرس انفیلد»

«استیو کوگن»

  • بهترین سریال بین‌المللی:

«شبِ…»

«داستان جنایی آمریکایی»

«چیزهای عجیب‌تر»

«شفاف»

  • بهترین مینی‌سریال:

«تاج توخالی: جنگ رزها»

«گنجینه ملی»

«راز»

«شاهد اعدام»

  • بهترین سریال درام:

«تاج»

«دورل‌ها»

«دره خوشبختی»

«جنگ و صلح»

به گزارش ایسنا، «گاردین» نوشت:جوایز سالانه «بفتا» از ۱۹۴۷ راه‌اندازی شد، در سال ۱۹۵۸ با انجمن تهیه‌کنندگان و کارگردانان تلویزیونی ادغام شد تا انجمن سینما و تلویزیون بریتانیا را تشکیل دهد و سرانجام در سال ۱۹۷۶ به آکادمی هنرهای سینمایی و تلویزیونی بریتانیا تغییر نام پیدا کرد.

مقاله قبلیدو فیلم کوتاه ایرانی را کن پذیرفت
مقاله بعدی«سرنوشت خشمگین‌ها» اکران می‌شود
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.