در یک فیلم کمدی جدید که تابستان امسال اکران می‌شود، مایکل داگلاس با دایان کیتون همبازی شده‌اند.

فیلم کمدی «و اینطوری پیش می‌رود» به کارگردانی راب راینر از 11 ژوییه (20 تیر) راهی سینماهای آمریکا می شود.

در این فیلم مایکل داگلاس و دایان کیتون برای اولین بار در کنار هم بازی می کنند تا در یک کمدی رمانتیک، مشکلات میانسالی را تصویر کنند.

در این فیلم داگلاس در نقش مردی به نام اورن بازی می‌کند که ناگهان می‌فهمد یک نوه دارد. در این میان کیتون در نقش همسایه او ظاهر می شود که می خواهد کمک کند تا او مشکلاتش را حل کند.

راینر کارگردانی کمدی‌های دیگری را هم در کارنامه دارد. او این فیلم را بر مبنای فیلمنامه مارک آندروس که نامزد اسکار هم شده بود، ساخته است.

راب راینر به تازگی (8 اردیبهشت) با جایزه چاپلین برای یک عمر دستاوردهای هنری‌اش در مراسم انجمن فیلم تقدیر شد.

راینر که فیلم‌هایی چون «وقتی هری سالی را دید»، «عروسی پرنسس»، «با من بمان» و «میزری» را در کارنامه اش دارد، نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم نیز بوده است. او سه بار نیز نامزد انجمن کارگردانان بوده و 9 بار نامزد دریافت جوایز گلدن گلوب شده است.

راینر بارها در برابر دوربین هم قرار گرفته و جدیدترین تجربه او در این زمینه نقش‌آفرینی او در فیلم «گرگ وال استریت» اسکورسیزی بود که در نقش پدر شخصیتی که لئوناردو دی کاپریو نقشش را بازی کرده است، ظاهر شد.

به گزارش مهر به نقل از اسکرین دیلی، راینر با داگلاس در فیلم «بیمار آمریکایی» همکار بود. آخرین فیلم این کارگردان، فیلم کمتر دیده شده و مستقل «جادوی بل ایزل» بود که با بازی مورگان فریمن در سال 2012 اکران شد.

مقاله قبلیتبعید مجدد زندانی سیاسی ارژنگ داودی به زندان مرکزی بندرعباس
مقاله بعدیمادران خاوران برنده جايزه حقوق بشری گوانگجو شدند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.