فلیکس بریش داور آلمانی به عنوان برترین داور جهان در یک دهه اخیر (۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰) انتخاب شد.

فدراسیون بین المللی تاریخ و آمار با توجه به آغاز سال ۲۰۲۱ میلادی و دهه جدید، اقدام به معرفی برترین های فوتبال جهان در یک دهه اخیر نیز کرده است.

بریش ۴۵ ساله که یک بار بهترین داور سال جهان در سال ۲۰۱۷ شده بود با یک امتیاز اختلاف نسبت به جونیت چاکر ترکیه ای به عنوان بهترین داور یک دهه اخیر انتخاب شد.

علیرضا فغانی داور ایرانی که پیش‌تر نیز به عنوان بهترین داور آسیا در سال ۲۰۲۰ انتخاب شده بود در رده نوزدهم قرار گرفت و در بین برترین داورهای یک دهه اخیر قرار گرفت. در بین داورهای آسیایی تنها دو داور در این فهرست حضور دارند که فغانی از ایران و روشن ایرماتوف از ازبکستان هستند.

به گزارش گل به نقل از فدراسیون بین المللی تاریخ و آمار، فهرست کامل برترین داوران یک دهه اخیر جهان:

فلیکس بریش – آلمان 
جونیت چاکر –  ترکیه 
بیورن کوئیپرس – هلند
نیکولا ریتزولی-  ایتالیا
نستور پیتانا-  آرژانتین 
هوارد وب- انگلیس 
دمیر اسکومینا-  اسلوونی 
مارتین آتکینسون- انگلیس
ویکتور کاسای – مجارستان 
آنتونیو  لاهوز – اسپانیا 
جیانلوکا روچی – ایتالیا 
مارک کلاتنبرگ- انگلیس
پدرو پرونکا- پرتغال 
کارلوس کاربایو- اسپانیا 
میلوارد مازیچ-  صربستان 
روشن ایرماتوف- ازبکستان 
یوناس اریکسون- سوئد 
کلمنت تورپین- فرانسه 
علیرضا فغانی- ایران

مقاله قبلیسیمئونه بهترین مربی یک دهه اخیر جهان
مقاله بعدیمرگبارترین حمله اسرائیل به مواضع حامیان جمهوری اسلامی در سوریه در سال جاری
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.