داور بین‌المللی فوتبال ایران می‌گوید یک داور در طول یک فصل جمعا می‌تواند 10 الی 12 میلیون تومان بگیرد اما او برای قضاوت فینال جام باشگاه‌های جهان 58 میلیون تومان خواهد گرفت.

علیرضا فغانی در مورد قضاوت بازی ریورپلاته و بارسلونا در دیدار پایانی مسابقات جام باشگاه‌های جهان، اظهار کرد: این طور نبود که من در این بازی خوش اخلاق تر باشم، بازیکنان آن ها خشن بودند و اتفاقا فریادهایی که در این بازی زدم بیشتر بود.

وی ادامه داد: نگاه به داوری و بازی‌ها در ایران، با کل دنیا فرق دارد. در ایران بعد از بازی‌ها برای داوران مشکلاتی به وجود می‌آید اما من به یاد دارم در بازی‌ای که یک سمت آن ترکیه بود، سرمربی پس از بازی تنها برای اعتراض گفت من فکر می‌کنم فلان صحنه پنالتی بود که داور آن را نگرفت و به همین حرف بسنده کرد ولی در ایران از مدیرعامل باشگاه تا سرمربی و بازیکن بعد از بازی شروع به انتقاد بی‌مورد از داور می‌کنند و هیچ وقت اشتباهات تیمشان را نمی‌بینند.

داور بین المللی فوتبال ایران درباره اینکه آیا بعد از بازی با لیونل مسی و نیمار، دو بازیکن مطرح بارسلونا خوش و بشی داشته و عکسی انداخته است یا نه، گفت: به نظرم درست نیست که داور بخواهد با بازیکنی عکس یادگاری بیندازد یا لباس آن‌ها را بگیرد. مسی بازیکن باشخصیتی است که حتی بعد از اینکه خطای او را می‌گرفتم، کوچکترین حرفی نه به من نه به بازیکن حریف نمی‌زد اما نیمار بازیکنی است که همیشه دنبال خطا گرفتن و دردسر درست کردن برای داور است.

27142_391

فغانی درباره دستمزد قضاوتش در فینال مسابقات جام باشگاه های جهان گفت: در ایران یک داور در کل یک فصل اگر محروم یا مصدوم نشود، جمعا 10 الی 12 میلیون تومان پول خواهد گرفت اما من برای این بازی 57 الی 58 میلیون تومان خواهم گرفت که این موضوع را پنهان نمی‌کنم. با این وجود، این مبلغ هنوز پرداخت نشده و علاوه بر این، ما هنوز دستمزد قضاوت در جام جهانی را هم نگرفته‌ایم. به نظر من این موضوع آنچنان مهم نیست که بر روی آن مانور بدهیم.

به گزارش ایسنا، این داور فوتبال افزود: جا دارد از دوستان ورزشی و غیر ورزشی که در این مدت به من پیامک دادند و موجب دلگرمی ما شدند، تشکر کنم. بعد از بازگشت از ژاپن نگاه‌های مثبت و منفی در مورد نحوه قضاوت من زیاد بود که جا دارد از همه آن‌ها تشکر کنم.

مقاله قبلیواکنش شهاب حسینی به مستند ناصر حجازی
مقاله بعدیاستقبال از فیلم کمدی در شب کریسمس
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.