فستیوال فیلم نیویورک که از روز 27 سپتامبر تا اول اکتبر ادامه خواهد داشت، فهرست کامل آثار شرکت‌کننده در این جشنواره را اعلام کرد.

 جامعه فیلم لینکلن سنتر لیست 35 فیلمی را که قرار است در پنجاه و یکمین فستیوال نیویورک پخش شوند، اعلام کرد.

لیست امسال شامل شماری از فیلم هایی است که در فستیوال کن امسال پخش شدند و فیلم های برخی از کارگردان هایی که قبلا در فستیوال نیویورک شرکت داشته اند نیز در این جشنواره به نمایش در می آید.

فیلم هایی که در فستیوال کن مورد تایید قرار گرفتند و قرار است در نیویورک هم پخش شوند شامل این عنوان ها می شوند: فیلم “آبی گرم ترین رنگ است” عبدالطیف کشیش برنده جایزه نخل طلای 2013 کن، فیلم “درون لویین دیویس” جوئل و اتان کوئن که برنده جایزه بزرگ کن شد، فیلم “ذره ای گناه” که جایزه بهترین فیلمنامه را برای ژیا ژانگ به ارمغان آورد، “تصویر گمشده” ریتی پان برنده جایزه نگاهی دیگر و “نبراسکا” ی الکساندر پین که بروس درن برای بازی در آن برنده جایزه بهترین بازیگر کن شد.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر،فیلم های دیگری نیز هستند که در مسیر نیویورک از کن نیز عبور کردند، مانند فیلم “همه چیز از دست رفته است” جی سی شاندور با بازی رابرت ردفورد و فیلم “مهاجر” جیمز گری با بازی ماریون کوتیار.

فیلم “کاپیان فیلیپس” با بازی تام هنکس آغازگر مراسم امسال خواهد بود.

لیست کامل پنجاه و یکمین فستیوال فیلم نیویورک

فیلم افتتاحیه شب اول

“کاپیتان فیلیپس” کارگردان: پل گرین گرس

فیلم اصلی مراسم

“زندگی مخفی والتر میتی” کارگردان: بن استیلر

فیلم اختتامیه مراسم

“او” کارگردان: اسپایک جونز

دیگر فیلم‌ها عبارتند از :

“وقتش بود” کارگردان: ریچارد کرتیس

“سو استفاده از ضعف” کارگردان: کاترین بریا

“آلن پارتریج” کارگردان: دکلن لاونی

“همه چیز از دست رفته است” کارگردان: جی سی شاندور

“قول آمریکایی” کارگردانان: جو بروستر و میشل استیونسن

“در برکلی” کارگردان: فردریک وایزمن

“حرامزاده ها” کارگردان: کلیر دنیس

“آبی گرم ترین رنگ است” کارگردان: عبدالطیف کشیش

“بوته سوزان” کارگردان: آگنیشکا هولند

“فرزند خدا” کارگردان: جیمز فرانکو

“گلوریا” کارگردان: سباستین للیو

“مهاجر” کارگردان: جیمز گری

“درون لویس دیویس” کارگردانان: اتان کوئن، جوئل کوئن

“زن نامریی” کارگردان: رالف فاینز

“حسادت” کارگردان: فیلیپ گارل

“جیمی پی: روان درمانی یک سرخپوست” کارگردان: آرنو دسپلشین

“آخرین ستمگران” کارگردان: کلاد لانزمن

“پسر مانند پدر” کارگردان: هیروکازو کورادا

“تصویر گمشده” کارگردان: ریتی پان

“اسم من هممم…” کارگردان: اگنس بی

“نبراسکا” کارگردان: الکساندر پین

“هیوان دختر هیچ کس” کارگردان: هونگ سانگ سو

“شمال، پایان تاریخ” کارگردان: لو دیاز

“عمر”؛ کارگردان: هانی ابو اسد

“تنها معشوقان زنده” کارگردان: جیم جارموش

“میدان” کارگردان: جهان نوژیم

“غریبه کنار دریاچه” کارگردان: آلن گورودی

“سگ های خیابانی” کارگردان: سای مینگ لیانگ

“ذره ای گناه” کارگردان: ژیا ژانگ

“آخر هفته” کارگردان: راجر میچل

“زمانی که عصر بر روی بخارست غروب می کند یا متابولیزم” کارگردان: کورنلیو پورومبیو

“باد بر می خیزد” کارگردان: هایاو میازاکی.

مقاله قبلیرودریگو سانتورو همبازی ویل اسمیت شد
مقاله بعدیاعتراض زندانیان نسبت به فشارها و اذیت وآزارها در زندان مرکزی بندرعباس
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.