فرانچسکو رزی کارگردان ایتالیایی و برنده نخل طلا در 92 سالگی درگذشت.

 کارگردان نامدار ایتالیایی که برای آثارش شهرتی جهانی داشت، روز شنبه در رم چشم از جهان بست.

رزی برای آثار سینمایی‌اش که بر مبنای زندگی مردم معمولی شکل می گرفت، کاملا شناخته شده بود. در دهه 1970 وقتی ایتالیا درگیر خشونت‌های جناح های چپ و راست بود، رزی با فیلم‌های مبتنی بر تحقیقاتش صدایی زنده از مردمش بود. او در آثارش از فیلمسازان نئورآلیست مانند ویتوریو دسیکا و روبرتو روسلینی الهام می گرفت و فیلم «پرونده ماتئی» او برای مثال ترکیبی از مستند و داستان بود که بر مبنای مرگ اسرارآمیز انریکو ماتئی یک تاجر نفت ایتالیایی که نفت را به کمپانی‌های آمریکایی می فروخت، شکل گرفت. فیلم دیگر رزی با عنوان «سالواتوره جولیانو» در سال 1962 داستان سارقی سیسیلیایی بود که توسط پلیس یا مردم در سال 1950 کشته شد.

رزی شیر طلای ونیز را در سال 1963 برای درامی از مسایل سیاسی در ناپل با عنوان «دست‌های روی شهر» برد که در آن راد استایگر بازی می کرد. او سال 2012 دومین شیر طلای جشنواره فیلم ونیز را برای یک عمر دستاورد سینمایی اش دریافت کرد.

فیلم دیگر رزی با عنوان «مسیح در ابولی توقف کرد» درباره تبعید یک فعال ضد فاشیست به نام دکتر کارلو لوی بود که جایزه بفتا 1979 را برای بهترین فیلم خارجی زبان دریافت کرد. «مسیح در ابولی توقف کرد» داستان این زندانی سیاسی چپ را روایت می کند که در ایتالیای فاشیست به روستایی دورافتاده تبعید می‌شود و در حالی جریان زندگی روزمره مردم در این منطقه محروم را نظاره می‌کند که از ارتباط برقرار کردن با بقیه زندانیان سیاسی تبعیدی در این ده‌کوره منع شده است.

او یک اسکار نیز برای فیلم خارجی زبان در سال 1981 برای فیلم «سه برادر» دریافت کرده بود. این فیلم بر مبنای اثری از آندری پلاتانوف ساخته شده بود و داستانی درباره رشد سه پسر بود که پس از مرگ مادرشان و توسط پدرشان به روستا باز می‌گردند. رزی اپرای کارمن را در سال 1984 با حضور پلاسیدو دومینگو ساخت و گلدن گلوب بهترین فیلم خارجی زبان را برای آن دریافت کرد. آخرین فیلم رزی «متارکه جنگ» بود که در سال 1997 با بازی جان تورتورو در نقش پریمو لوی ساخته شد. این فیلم بر مبنای خاطرات بازماندگان آشویتس و درباره بازگشت یک ایتالیایی در سال 194 به ارتش سرخ ساخته شد.

فرانچسکو رزی کارگردانی جریان‌ساز و در عین حال یکی از مهم‌ترین چهره‌های سینمای سیاسی بود.

او ۱۵ نوامبر ۱۹۲۲ در ناپل، ایتالیا به دنیا آمد. در دانشگاه به تحصیل حقوق پرداخت اما آن را نیمه‌کاره رها کرد و به کار تصویرگری کودک مشغول شد. پس از مدتی همکاری خود را با رادیو ناپل آغاز و در مقام نمایشنامه‌نویس و کارگردان و گاه بازیگر و تهیه‌کننده فعالیت کرد. او در «زمین می‌لرزد» در سال ۱۹۴۸ دستیار لوکینو ویسکونتی بود و اولین فیلمش به نام «چالش» را در ۱۹۵۸ کارگردانی کرد که به نوعی به مافیا می‌پرداخت.

فرانچسکو رزی بامداد روز شنبه ۱۰ ژانویه ۲۰۱۵ در خواب درگذشت.

به گزارش مهر به نقل از ددلاین، او در دهه ۱۳۵۰ به تهران سفر کرده بود و در ایران با فیلم‌هایی مثل «سالواتوره جولیانو» و «مسیح در ابولی توقف کرد» که بارها از تلویزیون ایران به نمایش درآمده‌اند، شناخته می شود.

مقاله قبلیالقاعده و داعش، رقیب یا متحد؟!
مقاله بعدیدبیر کل سازمان بدر : سلاح‌های ایرانی به طور رسمی وارد عراق می شود
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.