«فرانتس بکن‌باوئر» اسطوره فوتبال آلمان که به قیصر شهرت داشت و سال‌ها سابقه حضور در تیم ملی فوتبال ایران و باشگاه بایرن مونیخ را در کارنامه داشت، روز دوشنبه در سن ۷۸ سالگی درگذشت.

«فرانتس بکن باوئر» در ۱۱ سپتامبر سال ۱۹۴۵ در شهر مونیخ آلمان به دنیا آمد. او یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ فوتبال آلمان است و با این تیم موفق شده بود در سال‌ ۱۹۷۴ عنوان قهرمانی جهان را کسب کند.

«بکن باوئر» در کنار دیدیه دشان و ماریو زاگالو تنها فوتبالیست‌های تاریخ به حساب می‌آیند که توانسته‌اند هم به عنوان کاپیتان و هم در قامت سرمربی، جام جهانی را فتح کنند. فرانتس بکن باوئر از پرافتخارترین ستارگان فوتبال آلمان و جهان به حساب می‌آمد که در کشورش، با نام «قیصر» شناخته می‌شد.

یکی از ماندگارترین میراث بکن‌باوئر در فوتبال، پیشگامی‌اش در رویکردی جدید برای دفاع در نقش «لیبرو» بود. در حالی که دیگران از دفاع سبک «کاتاناچیو» اینتر در دهه ۱۹۶۰ تقلید می‌کردند، هیچ‌یک به اندازه مردی که از دفاع مالک توپ می‌شد و به جلو حرکت می‌کرد، رؤیایی نبودند. عنوان «قیصر» کاملاً برای سبک و شخصیت فرانتس مناسب بود.

بازیکن سابق تیم بایرن مونیخ و تیم ملی فوتبال آلمان در سال ۱۹۶۵ اولین بازی ملی اش را در جام جهانی ۱۹۶۶ با پیراهن آلمان انجام داد. او در سال ۱۹۷۱ کاپیتان تیم ملی آلمان غربی شد و در سال ۱۹۷۲ با این تیم به عنوان قهرمانی جام ملت‌های اروپا دست پیدا کرد.

دو سال بعد یعنی در سال ۱۹۷۴ نیز جام جهانی را برای کشورش به ارمغان آورد. در این دوره از مسابقات آلمان غربی با سه برد متوالی برابر یوگسلاوی، سوئد و لهستان راهی دیدار نهایی شد. در این مسابقه «بکن باوئر» مامور مهار «یوهان کرایف» شد و در پایان ژرمن‌ها با برتری ۲ بر یک عنوان قهرمانی جام جهانی را کسب کردند. قیصر فوتبال آلمان در سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۷۶ مرد سال فوتبال اروپا شد.

تیم ملی فوتبال آلمان با هدایت فرانتس بکن باوئر دو بار پیاپی به فینال جام جهانی راه پیدا کرد. اولین بار در سال ۱۹۸۶ در مکزیک که شاگردان او ۳-۲ از آرژانتینِ مارادونا شکست خوردند و دومین بار در سال ۱۹۹۰ در ایتالیا، باز هم در برابر آرژانتین که این بار آلمان پیروزمندانه میدان را ترک کرد و برای سومین بار قهرمان جهان شد.

رسانه های ورزشی نوشتند؛ فرانس بکن باوئر در سال ۱۹۷۷ در سن ۳۲ سالگی از بازی‌های ملی خداحافظی کرد و در سال ۱۹۸۴ هم کفش‌هایش را آویزان کرد و از دنیای فوتبال خداحافظی نمود. بکن باوئر در مجموع ۱۰۳ بازی برای تیم ملی فوتبال آلمان انجام داد و ۵۰ بار هم به عنوان کاپیتان، این تیم را هدایت کرد.

بکن‌باوئر به عنوان مهره اصلی بایرن، چهار قهرمانی بوندسلیگا، چهار قهرمانی جام حذفی آلمان و سه جام اروپا را به دست آورد، و همچنین با تیم ملی قهرمان اروپا و جهان شد و راهی نیویورک کاسموس افسانه‌ای شد. او حتی در ۳۶ سالگی که با هامبورگ به آلمان بازگشت، یک قهرمانی دیگر در بوندسلیگا را به مجموعه خود اضافه کرد. بکن‌باوئر یکی از سه بازیکنی است که به همراه ماریو زاگالوی برزیلی و دیدیه دشان فرانسوی، جام‌جهانی را هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان مربی به دست آورد. او جام‌جهانی را به عنوان کاپیتان در سال ۱۹۷۴ بلند کرد و این شاهکار را به عنوان سرمربی در سال ۱۹۹۰ تکرار کرد. او اولین کاپیتانی بود که جام‌جهانی و قهرمانی اروپا را در سطح بین‌المللی و جام اروپا را در سطح باشگاهی بالای سر برد. نام او در سال ۱۹۹۸ در تیم جهانی قرن بیستم، تیم رویایی جام‌جهانی فوتبال در سال ۲۰۰۲ و تیم رویایی توپ طلا در سال ۲۰۲۰ ثبت شد و در سال ۲۰۰۴ در فهرست ۱۰۰ بازیکن بزرگ زنده جهان قرار گرفت.

مقاله قبلینام تو هنوز قربانی می گیرد !؟ نوشتاری از حمید جباری
مقاله بعدییکی از فرماندهان ارشد حزب‌الله در حمله پهپادی اسرائیل به جنوب لبنان کشته شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.