یک پسر ۲۷ساله برزیلی یکی از عجیب‌ترین سلفی‌های جهان را با یکی از عجایب هفتگانه جهان گرفته است!

«تیاگو» برای بالارفتن از این مجسمه معروف که نماد کشور برزیل محسوب می شود از مقامات کشورش اجازه گرفته است. این مجسمه که نمادی از حضرت عیسی است، در شهر ریودوژانیرو قرار دارد. مجسمه مسیح دست‌هایش را به طرفین باز کرده که نمادی از آغوش باز او برای تمام انسان‌هاست. این جوان برزیلی بعد از بالا رفتن از این مجسمه که در سال ۲۰۰۷ به عنوان یکی از عجایب هفتگانه جهان شناخته شد، در حالت‌های مختلفی از خود عکس گرفت.

او درباره علت این سلفی‌های عجیب و غریبش می‌گوید: «گرفتن سلفی‌های غیرمعمول را از سال ۲۰۱۱ شروع کردم؛ وقتی که برای اولین بار دوربین خریدم. من دوست دارم از مکان‌هایی عکس‌ و سلفی‌ بگیرم که کمتر کسی توانایی آن را دارد!»

او درباره واکنش مردم به این کارش هم میگوید: «بعضی‌ از مردم به این کار من علاقه دارند و تشویقم می‌کنند و البته خیلی از آن‌ها مرا دیوانه می‌دانند!»

به گزارش فرارو؛ تیاگو تجربه‌اش را از این سلفی هیجان‌انگیز می‌داند: «بالا رفتن از مجسمه مسیح مرا لحظه‌ای ترساند؛ اما در عین حال مرا خیلی هیجانزده کرد. آنقدر که بیان آن در قالب کلمات برای من مشکل است. تجربه بالا رفتن از این بنای تاریخی تا حدی برای من شیرین بود که گرفتن سلفی فقط مثل یک جایزه برای من بود.»

مقاله قبلیانتقام بازیگر «کلاه برداری آمریکایی» با «کلاغ»
مقاله بعدیقضیه دم خروس و قسم حضرت عباس!
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.