سرمربی آتلتیکو مادرید بالاتر از مربیانی مانند پپ گواردیولا بهترین مربی یک دهه اخیر شد.

دیگو سیمئونه در اتلتیکومادرید یک اسطوره به حساب می آید. صحبت کردن درباره سرمربی آرژانتینی یعنی صحبت از یکی از بهترین های دهه اخیر و دلیلش کاملا آشکار است. باید به افتخارات سیمئونه یک عنوان دیگر افزود. فدراسیون بین المللی تاریخ و آمار فوتبال او را به عنوان بهترین سرمربی دهه اخیر معرفی کرد. سرمربی اتلتیکو از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۰ توانست ۱۵۲ امتیاز کسب کند و بالاتر از پپ گواردیولا (منچسترسیتی) و یورگن کلوپ قرار بگیرد. 

یکودر این رای دهی ۲۰ سرمربی برتر سال و امتیازهایشان محسوب شده است. سیمئونه در سال ۲۰۱۶ به عنوان بهترین سرمربی معرفی شد و بالاتر از زین الدین زیدان (رئال مادرید)، کلودیو رانیری (لسترسیتی) و فرناندو سانتوس (تیم ملی پرتغال) قرار گرفت.

همشهری نوشت؛ سرمربی آرژانتینی در مجموع در ۵۰۲ بازی هدایت اتلتیکو را بر عهده داشت و بهترین آمار تاریخ باشگاه را به ثبت رساند. او ۳۰۲ پیروزی و ۱۱۸ تساوی به دست آورد و ۸۲ بار شکست را تجربه کرد. 

۱۰ سرمربی برتر یک دهه اخیر

۱.دیگو پابلو سیمئونه- ۱۵۲ امتیاز

۲.پپ گواردیولا- ۱۴۴ امتیاز

۳.یورگن کلوپ- ۱۰۵ امتیاز

۴.ژوزه مورینیو- ۹۱ امتیاز

۵.ماکسیمیلیانو آلگری- ۷۷ امتیاز

۶.اونای امری- ۷۰ امتیاز

۷.زین الدین زیدان- ۵۹ امتیاز

۸.کارلو آنچلوتی- ۵۷ امتیاز

۹.مائوریسیو پوچتینو- ۵۶ امتیاز

۱۰.مارسلو گایاردو- ۵۶ امتیاز

مقاله قبلیگزارش ریچارد هلمز، سفیر وقت آمریکا دربارۀ محاکمه خسرو گلسرخی و کرامت الله دانشیان در دادگاه نظامی؛ بخش سوم
مقاله بعدیفغانی در بین برترین داوران یک دهه اخیر جهان
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.