دختری که درد جسمی را حس نمی‌کند به پژوهشگران کمک کرده است تا یک جهش ژنی را شناسایی کنند که ادراک درد را مختل می‌کند.

به نوشته نیوساینتیست این کشف ممکن است به تولید داروهای ضددرد جدیدی بینجامد که به همین صورت پیام‌های درد را مهار خواهند کرد.

افراد مبتلا به بی‌دردی (آنالژزی) مادرزادی نمی‌توانند درد جسمی را حس کنند و در نتیجه اغلب خودشان را مجروح می‌کنند- برای مثال آنها ممکن است به علت حس نکردن اینکه چیزی داغ را لمس کرده‌اند، به شدت خودشان را بسوزانند.

به گزارش همشهری؛ اینگو کورت در بیمارستان دانشگاه ینا در آلمان و همکارانش با مقایسه توالی ژنتیکی این دختر مبتلا به بی‌دردی مادرزادی با توالی ژنتیکی والدینش توانست جهشی را در ژن SCN11A شناسایی کند.

این ژن ایجاد کانال‌هایی را در سلول‌های عصبی حساس به درد کنترل می‌کند. یون‌های سدیم از درون این کانال‌ها حرکت می‌کنند، و تکانه‌های الکتریکی عصبی را ایجاد می‌کنند که به مغز فرستاده می‌شوند تا درد ثبت شود.

مهار شدن پیام‌های درد

بیش از حد فعال بودن نسخه جهش‌یافته ژن SCN11A مانع ایجاد بار الکتریکی مورد نیاز سلول‌های عصبی برای فرستادن تکانه الکتریکی می‌شود و بدن را نسبت به درد بی‌حس می‌کند. به گفته کورت نتیجه این وضعیت مختل شدن انتقال پیام‌ها درد است.

کورت و همکارانش برای ثابت کردن یافته‌هایش یک نسخه جهش یافته ژن SCN11A را به موش‌ها وارد کردند و توانایی این حیوانات را برای ادراک درد مورد آزمایش قرار دادند. آنها نشان دادند که 11 درصد از موش‌های دارای ژن جهش‌یافته دچار جراحاتی می‌شوند که مشابه جراحات دیده شده در افراد مبتلا به بی‌دردی مادرزادی مانند شکستگی استخوان و زخم‌های پوستی است. در موش‌های گروه شاهد که ژن طبیعی SCN11A را داشتند، چنین جراحاتی مشاهده نشد.

اکنون این دانشمندان پژوهش بر روی داروهایی را آغاز کرده‌اند که کانال SCN11A را مسدود می‌کنند. کورت در این باره می‌گوید: “ما به داروهایی نیاز داریم که به طور انتخابی این کانال‌ها، و نه کانال‌های سدیمی دیگر، را مهار کنند.

کشف غیرقابل‌انتظار

جفری وودز از دانشگاه کمبریج که گروه تحقیقاتی‌اش در سال 2006 جهش دیگری، کاملا مربوط به ژن کانال یون را کشف کردند که آن هم می‌تواند باعث عدم حساسیت به درد شود، می‌گوید: “یافته‌های این بررسی جدید کاملا غیرقابل‌انتظار بود و چیزی بود که دیگران به دنبال یافتن ان باشند.”

به گفته وود سه کانال یونی به نام‌های SCN9، SCN10A و SCN11A روی سلول‌های عصبی حساس به درد وجود دارند. افراد هنگامی دردی حس نمی‌کنند یا دو کانال اول کار نکنند، و دچار درد شدیدی خواهند شد اگر این دو کانال بیش از حد فعال باشند.

وود می‌گوید: “در مورد این ژن جدید، عکس این قضیه صادق است: هنگامی که این ژن بیش از حد فعال باشد، دردی حس نخواهد شد. بنابراین این کانال نوعی دروازه‌بان است که مانع از آن می‌شود، سلول عصبی بیش از حد پیام‌های درد را بفرستد، اما اگر بیش از حد فعال باشد، به کل انتقال پیام‌های درد را مختل می‌کند.”

به گفته او اگر بتوان دارویی را ساخت که SCN11A را بیش از حد عادی فعال کند، این دارو باید خواص ضددرد شگفتی‌‌آوری داشته باشد.”

مقاله قبلیموسویان: خامنه ای مجوز مذاکره مستقیم با آمریکا را به روحانی داده است
مقاله بعدیدوستان، خواهران، برادران و ایرانیاران ارجمند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.