پس از 11 روز نمایش فیلم از سراسر جهان جشنواره فیلم کن در مراسم اختتامیه شصت و هفتمین دوره برپایی اش جایزه اصلی خود را به فیلم «خواب زمستانی» از ترکیه اهدا کرد.

جین کمپیون رییس گروه داوران کن و گروه داوری‌اش شامل لیلا حاتمی، سوفیا کاپولا، ویلیام دفو، نیکولاس ویندیگ رفن و گائل گارسیا برنال از میان 18 فیلم شرکت‌کننده در بخش رقابتی امسال فیلم کارگردان ترک نوری بیلگه جیلان را شایسته دریافت جایزه اصلی نخل طلا دانستند.

کوئنتین تارانتینو و اوما تورمن که برای گرامیداشت بیستمین سال ساخته شدن «داستان‌های عامه پسند» در کن حضور داشتند، نام برنده این جایزه را اعلام کردند. این فیلم داستانی اخلاقی از یک ازدواج است و هالوک بیلگینر، ملیسا سوزن و دامت آکبگ در آن ایفای نقش کرده‌اند.

جیلان جایزه‌اش را به جوانان ترکی که زندگی شان را سال پیش در جریان اعتراضات خیابانی از دست دادند تقدیم کرد و از فریمو و ژاکوب برای حمایت از فیلمی به این بلندی تشکر کرد. این فیلم 3 ساعت و 16 دقیقه‌ است.

جایزه دوم به «عجایب» داستانی درباره پا به سن گذاشتن در بخش شمالی ایتالیا ساخته آلیس رورواچر رسید.

«شکارچی روباه» ساخته بنت میلر نیز جایزه بهترین کارگردانی را برد. این فیلم که بر مبنای داستانی واقعی ساخته شده ، داستانی تراژیک با بازی چنینگ تتوم، استیو کارل و مارک روفالو است.

جایزه هیات ژوری به دو فیلم رسید: «مامی» ساخته خاویر دولان و «خداحافظ به زبان» ساخه ژان لوک گدار. دولان 25 ساله از کبک دو فیلم قبلی‌اش را نیز در کن در بخش کارگردانان و نوعی نگاه نمایش داده است. او سخنرانی‌ای احساسی ادا کرد و به ویژه از کمپیون برای تاثیرگذاری‌اش با فیلم «پیانو» که الهام بخش او برای نوشتن نقش زنی شد که قوی باشد نه قربانی یا کالا ، تشکر کرد.

جایزه بهترین بازیگر مرد به تیموتی اسپال برای فیلم زندگینامه‌ای «آقای ترنر» ساخته مایک لی رسید. این فیلم بر زندگی نقاش بریتانیایی جی.ام.دبلیو ترنر تمرکز دارد. این بازیگر در هنگام دریافت جایزه‌اش اشک به چشم آورد و در همین زمان سخنانش با صدای زنگ گوشی همراهش قطع شد.

جولیان مور آمریکایی نیز که در این مراسم حضور نداشت، جایزه بهترین بازیگر زن را دریافت کرد. او برای بازی در فیلم «نقشه‌های ستاره‌ها» ساخته دیوید کراننبرگ این جایزه را از آن خود کرد.

جایزه بهترین فیلمنامه نیز به نویسندگان فیلم «لویتان» یعنی آندری زیواگینتسف و اولگ نگین رسید. این فیلم روسی را زیواگینتسف کارگردانی کرده است.

جایزه دوربین طلا که به اولین فیلم یک کارگردان اهدا می شود به «دختر میهمانی» رسید که فیلم افتتاحیه بخش نوعی نگاه بود. این فیلم فرانسوی را سه نفر نوشته و کارگردانی کرده‌اند : ماری آماچوکلی، کلر برگر و ساموئل تیس.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، با توجه به این که امسال آخرین سال ریاست ژیل ژاکوب 84 ساله بر جشنواره کن بود، در مراسم اختتامیه تشکر ویژه‌ای از او به عمل آمد و حاضران دقایقی ایستادند و او را تشویق کردند. ژاکوب که از 2001 ریاست جشنواره کن را بر عهده داشت، سال آینده جای خود را به پی‌یر لسکور رییس سابق کانال پلوس فرانسه می ‌دهد.

مقاله قبلیرمزگشایی اسرار مومیایی ها در موزه بریتانیا
مقاله بعدیعباس کیارستمی برنده نخل طلای فیلم کوتاه را معرفی کرد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.