محمد خاتمی، رئيس‌ جمهور پیشین ایران در دیدار با جمعی از دانشجویان از دولت محمود احمدی‌نژاد خواست که در روزهای پایانی کار خود برای رفع حصر میرحسین موسوی، مهدی کروبی و زهرا رهنورد و همچنین آزادی زندانیان سیاسی تلاش کند.

به گزارش خبرنامه ملّی ایرانیان به نقل از صدای آلمان؛ محمد خاتمی، رئیس جمهور پیشین ایران روز چهارشنبه ( ۱۲ تیرماه /۳ ژوئیه) در دیدار با جمعی از فعالان دانشجویی با اشاره به هزینه‌هایی که استادان دانشگاه و دانشجویان از ابتدای انقلاب ۱۳۵۷ پرداخته‌اند تصریح کرد که در چند سال اخیر این فشارهای توأم با تحقیر بیشتری بوده است.

وی اخراج و بازنشسته کردن استادان، ستاره دار کردن دانشجویان، محدود کردن انجمن های اسلامی و صنفی و ایجاد فضای امنیتی- نظامی در دانشگاه‌ها و نیز مساله تفکیک جنسیتی را به عنوان بخشی از فشارهای چند سال اخیر به دانشجویان ذکر کرد.

به گفته رئیس‌جمهور پیشین جمهوری اسلامی در چند سال اخیر به نسبت جمعیت، بیشترین تعداد زندانی‌‌ها، حبس و حصرها از میان دانشجویان و دانشگاهیان بوده است. خاتمی از میرحسین موسوی و زهرا رهنورد به عنوان استادان دانشگاهی که هم‌اکنون در حصر هستند یاد کرد.

وی در بخش دیگری از سخنان‌اش گفت: «فعلا من کاری ندارم که فضای ناگوار کنونی از جمله حبس‌ها و حصر چگونه بوجود آمده ولی پیشنهادم این است همین دولت فعلی بکوشد تا این مشکل حل شود و ذکر خیربزرگی را از خود به جا بگذارند که دیگر کسی در حبس و حصر نباشد.»

خاتمی افزود: «آنچه در این دولت شده ولو خودش می‌خواست یا نمی‌خواست، می‌تواند به عنوان باقیات الصالحات تلاش سازنده‌ای بکند و این مشکل حل شود چون این توقع را از آقای روحانی داشتن آسان نیست.»

انتظارات از روحانی و انتقاد از ”فاشیست‌ها”

خاتمی در بخش دیگری از سخنانش به خواسته‌ها شهروندان و اصلاح‌طلبان از حسن روحانی اشاره کرد و از رأی دهندگان به روحانی خواست صبر و تحمل داشته باشند.

محمد خاتمی گفت: «همه باید حوصله داشته باشند. ما نماینده مطالبات مردم و طرفدار شعارهای انتخاباتی رئيس جمهور منتخب هستیم و کمک می‌کنیم عملی شوند.»

وی با انتقاد از شرایط چند سال گذشته تصریح کرد: «آنکه آزادی‌خواه است آزادی را برای همه می‌خواهد حتی فاشیست‌ها، اما فاشیست‌ها جز برای خود برای کس دیگری آزادی نمی‌خواهند، وجود غیر خود را تحمل نمی‌کنند.»

خاتمی با اشاره به اینکه ”بعضی از رویکردها، رویکرد فاشیستی بوده است” افزود: «دروغ‌پردازی، تحریف انقلاب، انحصارطلبی، خشونت‌طلبی و حذف همه جریان‌ها از خصیصه‌های این جریان است و حالا می‌بینیم که همان جریانات در حال صدور رهنمود برای رئيس جمهور منتخب هستند.»

وی که در انتخابات گذشته از حسن روحانی اعلام حمایت کرد، در بخش دیگری از سخنانش خطاب به دانشجویان با تأکید بر اینکه ”نظام و در درجه اول رئيس جمهور منتخب ما، باید صدای شما را بشنود” افزود: «علی‌رغم هیاهو و بداخلاقی کسانی‌که باعث این وضع هستند و نمی‌خواهند پیام “شکست معنادار” خود را بشنوند، فرصت‌طلبانه ادعا می‌کنند که آنچه پیش آمده به نفع آنها بوده است.»

وی اضافه کرد: «ما باید بی‌آنکه بگوییم پیروز شده‌ایم، کاری کنیم که همه احساس برد کنند. تعبیر مهندس موسوی که “پیروزی ما شکست هیچ کس نیست بلکه پیروزی ملت است” کاملا درست و به جا است.»

در روزهای پس از یازدهمین انتخابات ریاست جمهوری رسانه‌ها و فعالان سیاسی تندرو اصولگرا مدعی شده‌اند که حمایت اصلاح‌طلبان از حسن روحانی در پیروزی وی در انتخابات تأثیری نداشته است.

این فعالان اصولگرا از رئیس جمهور منتخب ایران خواسته‌اند که از به گفته‌ی آن‌ها ”حامیان فتنه ۸۸” در دولت خود استفاده نکند. بخشی از حکومت ایران اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۳۸۸ را فتنه می‌خوانند. منتقدان حکومت از این اعتراضات با عنوان ”جنبش سبز” یاد می‌کنند.

مقاله قبلیکشف نخستین سند از سنت اهدای گل به مردگان
مقاله بعدیبالاخره اصلاح طلب است یا اصولگرا و یا؟!
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.