دیدار مایک پمپئو وزیر امور خارجۀ آمریکا و بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر اسرائیل با ابراز تفاهم کامل در مورد جمهوری اسلامی و اعلام آمادگی دو کشور برای مقابله با “حرکات تهاجمی” جمهوری اسلامی به پایان رسید. با این حال جمهوری اسلامی با ارسال نامه‌ای به شورای امنیت سازمان ملل، از “تهدیدهای نظامی” اسرائیل شکایت برده و تأکید کرده است که حق دفاع را برای خود نگاه می‌دارد.

روز چهارشنبه ٢٩ اسفند/٢٠ مارس، نمایندگی جمهوری اسلامی در سازمان ملل متحد با ارسال نامه‌ای به شورای امنیت، در واکنش به “اظهارات خصمانۀ نخست‌وزیر اسرائیل هشدار داد که جمهوری اسلامی در استفاده از حق دفاع از خود تردید نخواهد کرد”.

در روز ۶ مارس نتانیاهو ادعا کرده بود که نیروی دریایی اسرائیل می‌تواند برای جلوگیری از قاچاق نفت توسط جمهوری اسلامی مداخله نماید. او گفته بود اسرائیل قادر است مانع حرکت نفت‌کش‌هایی شود که نفت جمهوری اسلامی را حمل می‌کنند.

اما از نظر جمهوری اسلامی این سخنان نتانیاهو “تهدیدی آشکار برای توسل به زور و مغایر با اهداف سازمان ملل متحد و نقض منشورهای ملل متحد است که هرگونه تهدید یا استفاده از زور را ممنوع می‌کند”.

این نخستین بار نیست که جمهوری اسلامی به شورای امنیت شکایت‌نامه می‌نویسد. در آذرماه سال گذشته نیز نمایندگی دائم جمهوری اسلامی در سازمان ملل با ارسال نامه‌ از “اقدامات مخرب عربستان علیه جمهوری اسلامی” شکایت کرده و خواستار برخورد جامعه جهانی با عربستان شده بود. این نوع نامه‌ها معمولاً جز پیامی سیاسی، پیامد دیگری ندارد.

شکایت اخیر جمهوری اسلامی از اسرائیل در حالی منتشر شد که مایک پمپئو در بیت‌المقدس با نتانیاهو گفتگو می‌کرد. روز گذشته – ٢٩ اسفند/٢٠ مارس – نخست‌وزیر اسرائیل به این مناسبت ابراز خوشوقتی کرد که “فشارهای دولت دونالد ترامپ علیه جمهوری اسلامی کارگر افتاده است”. او افزود: “ما باید این فشارها را بیشتر کنیم. آمریکا و اسرائیل برای پس راندن حرکات تهاجمی جمهوری اسلامی در منطقه همکاری و هماهنگی تنگاتنگی دارند”.

مایک پمپئو نیز ادعا کرد که “جمهوری اسلامی به دنبال نابودی مطلق اسرائیل است” و افزود: “در حالی که چنین تهدیدی در زندگی اسرائیلی‌ها یک واقعیت روزمره به شمار می‌آید، ما بر تعهد کامل خود برای حفظ امنیت اسرائیل تأکید می‌کنیم”.

به گزارش رادیو فرانسه؛ با اینکه دولت آمریکا سفر مایک پمپئو به اسرائیل را رسماً بدون ارتباط با انتخابات آیندۀ اسرائیل می‌داند، اما حمایت بی‌دریغ و ستایش‌های گاه اغراق‌آمیز وزیر خارجۀ آمریکا از نتانیاهو بدون شک در جهت تقویت سیاسی وی انجام گرفته است. انتخابات اسرائیل روز ٩ آوریل/٢٠ فروردین برگزار خواهد شد.

مقاله قبلیدادگستری فرانسه، برای پاسخ به درخواست آمریکا، بازداشت موقت جلال روح‌الله‌ نژاد را تمدید کرد
مقاله بعدیفرانسه در اعتراض به حکم نسرین ستوده: به جمهوری اسلامی چک سفید نداده‌ایم که حقوق بشر را نقض کند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.