بریتانیا فیلم جنایی “مترو مانیل” را که در فیلیپین می گذرد، به عنوان نماینده این کشور برای رقابت در بخش خارجی‌زبان اسکار معرفی کرد.

“مترو فیلیپین” که ساخته شان الیس کارگردان بریتانیایی است، به عنوان نماینده رسمی این کشور راهی اسکار 2014 در بخش فیلم خارجی‌زبان می شود.

کمیته ای متشکل از داوران بفتا، این فیلم را که در مانیل مرکز فیلیپین فیلمبرداری و به همین زبان با حضور بازیگران فیلپیینی ساخته شده است، برای اسکار انتخاب کرد.

بریتانیا تا کنون 10 فیلم را روانه این رقابت سینمایی کرده که تنها دو فیلم به فهرست نامزدهای رقابت اصلی راه یافتند؛ “هد وین” فیلمی زندگینامه ای از ولز در سال 1993 و درام رمانتیک “سلیمان و گینور” در سال 1999.

“متروی مانیل” که جایزه فیلم منتخب مخاطبان را در جشنواره فیلم سان‌دنس امسال دریافت کرد، از امروز 20 سپتامبر در بریتانیا اکران می شود.

به گزارش  سینما پرس به نقل از اسکرین دیلی، در همین حال آکادمی فیلم فیلیپین نیز دیروز اعلام کرد “ترانزیت” ساخته هانا اسپی را راهی اسکار می کند. این فیلم با تمرکز بر زندگی کارگران مهاجر فیلیپینی در تلاویو که در خطر اخراج قرار دادند و زندگی فرزندانشان در مخاطره است، ساخته شده است.

مقاله قبلییک جایزه 300 هزار دلاری به اسپایک لی رسید
مقاله بعدیکیت بلانشت اولین کارگردانی‌اش را تجربه می‌کند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.