اما واتسن بازیگر نقش هرمایونی در مجموعه فیلم‌های «هری پاتر» قرار است در نسخه زنده‌ای از داستان «دیو و دلبر» نقش اصلی را ایفا کند.

نسخه تازه‌ای از داستان «دیو و دلبر» این‌بار در قالب یک فیلم زنده با بازی اما واتسن در نقش بِل، شخصیت اصلی داستان ساخته می‌شود.

فیلم‌نامه «دیو و دلبر» را استیفن چبوفسکی و اوان اسپیلیوتوبولوس نوشته‌اند و بیل کاندان کارگردان «چکامه گرگ‌و‌میش: سپیده‌دم جدایی» 1 و 2 و «دختران رؤیایی» آن را  کارگردانی می‌کند.

گاردین دو‌شنبه‌شب گزارش داد که اما واتسن روز دوشنبه در صفحه فیس‌بوک خود این خبر را به اطلاع طرفدارانش رسانده است.

این بازیگر 25 ساله در یادداشت فیس‌بوکی خود با تأیید خبر حضور در نقش بِل در فیلم «دیو و دلبر» نوشته که نسخه اصلی انیمیشن «دیو و دلبر» دیزنی «چنان نقش بزرگی در بزرگ شدن من داشت که تقریباً سوررئال به‌نظرم می‌رسد که بخواهم در آواز «مهمان ما باش» حضور داشته باشم… کودک درون شش‌ساله من از خوشحالی الان روی سقف است. وقتش رسیده است که دوره کلاس‌های آواز را بگذرانم.»

فیلم انیمیشن «دیو و دلبر» استودیو دیزنی در سال 1991 روی پرده رفت و علاوه بر موفقیت بزرگ در گیشه، اولین انیمیشنی که بود که در تاریخ جوایز اسکار نامزد جایزه بهترین فیلم شد. سه ترانه «بِل»، «مهمان ما باش» و «دیو و دلبر» از این انیمیشن با هم در بخش بهترین ترانه جوایز اسکار 1992 رقابت کردند و ترانه عنوان‌بندی «دیو و دلبر» برنده این جایزه و همچنین آلن منکن برای این فیلم برنده جایزه بهترین موسیقی اریژینال شد.

بازیگران دیگر نسخه تازه زنده «دیو و دلبر» هنوز تعیین نشده‌اند. ورایتی گزارش داده که فیلم‌برداری این فیلم در ماه‌های آینده و در سال 2015 انجام خواهد شد اما تاریخ دقیقی برای کلید خوردن این پروژه اعلام نشده است.

به‌ گزارش خبرنگار فرهنگی آنا اما شارلوت دوئر واتسن متولد 1990 در پاریس فرانسه و اصالتاً انگلیسی است. از پنج سالگی به آکسفوردشایر انگلستان رفت و در همانجا وارد مدرسه شد و آموزش بازی در تئاتر را از شش سالگی در استیج‌کوچ تیه‌تر آرتز وابسته به دانشگاه آکسفورد آغاز کرد و از 11 سالگی بازی در سینما را با اولین فیلم مجموعه «هری پاتر» با عنوان «هری پاتر و سنگ جادوگر» آغاز کرد. اِما واتسن بعد از بازی در هشت فیلم مجموعه «هری پاتر» که تا سال 2011 طول کشید، در فیلم‌هایی مانند «هفته من با مریلین»، «این پایان است»، «نوح» و «مزایای خجالتی بودن» بازی کرده و اکنون مشغول بازی در فیلم «کولونیا» است.

مقاله قبلیداعش مسلمانان را به حملات جدید علیه “غرب کافر” فراخواند
مقاله بعدیکارگردان «سلما» توفان کاترینا را فیلم می‌کند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.