این مستند درباره خوزه موخیکا است و فیلمبرداری آن در ماه دسامبر و همزمان با دیدار رییس جمهوری اروگوئه با باراک اوباما آغاز می‌شود.

  امیر کوستوریتسا؛ فیلمساز مطرح و برجسته صربستانی در جدیدترین پروژه خود ساخت مستندی درباره خوزه موخیکا؛ رییس جمهوری اروگوئه را برعهده گرفته است.

بنابر گزارش هالیوود ریپورتر، این مستند که تولید مشترک اروگوئه، آرژانتین و برزیل است، در ماه دسامبر و همزمان با دیدار موخیکا با باراک اوباما؛ رییس جمهوری ایالات متحده آمریکا آغاز می‌شود.

براساس این گزارش یکی از هفته‌نامه‌های اروگوئه‌ای به نام «بوسکوئدا»، ایده ساخت این مستند زمانی که یکی از کارکنان موخیکا چندین ماه پیش با کوستوریتسا تماس گرفت، مطرح شد. هفته گذشته کوستوریتسا به همراه ارکسترش به نام «نو اسموکینگ» (No Smoking) در بلژیگ کنسرت داشت و در آنجا خبر کارگردانی و نویسندگی فیلمنامه این مستند را تایید کرد.

به گزارش سینما پرس، کمپانی آرژانتینی «کی اند اس فیلمز» نیز در حال جمع‌آوری فیلم‌های آرشیوی برای ساخت این مستند است.

کوستوریتسا نامی پرآوازه در جشنواره‌های مهم و معتبر بین‌المللی است. او در سال ۱۹۸۵ میلادی برای ساخت فیلم سینمایی «وقتی پدر برای کار رفته بود» (When Father Was Away on Business) موفق به دریافت ۲ جایزه نخل طلا و فیپرشی جشنواره فیلم کن شد. این کارگردان صربستانی در سال ۱۹۸۹ نیز برای ساخت فیلم سینمایی «زمان کولی‌ها» (Time of the Gypsies) جایزه بهترین کارگردان این جشنواره فرانسوی را دریافت کرد.

موفقیت‌های این فیلمساز ۴۹ در جشنواره کن تمامی نداشت، به طوریکه وی در سال ۱۹۹۵ میلادی نیز برای ساخت فیلم سینمایی «زیرزمین» (Underground) توانست بار دیگر جایزه نخل طلایی این جشنواره فرانسوی را از آن خود کند.

همچنین کوستوریتسا در سال ۱۹۹۳ میلادی نیز برای ساخت فیلم سینمایی «رویای آریزونا» (Arizona Dream) موفق به دریافت جایزه خرس نقره‌ای جشنواره بین‌المللی فیلم برلین شده است.

خوزه موخیکا عضو سابق جنبش ملی آزادسازی توپاماروس است که در سال ۲۰۰۹ در انتخابات ریاست جمهوری کشور اروگوئه به پیروزی دست یافت. موخیکا در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به عنوان یک شبه نظامی در انقلاب مسلحانه علیه دولت راست گرای وقت شرکت کرد. او که ۱۵ سال از عمر خود را در زندان به سر برده‌است، در سال ۱۹۸۵ مورد عفو قرار گرفت. موخیکا پیش از انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۹ به عنوان نماینده کنگره، سناتور و وزیر کشاورزی فعالیت کرده‌است. موخیکا پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۹ گفته‌است که از لولا داسیلوا رئیس جمهور برزیل کپی برداری خواهد کرد و نظر منتقدانش مبنی بر اینکه او قصد ایجاد ائتلافی با کشورهای چپگرای منطقه همچون ونزوئلا را دارد، رد کرد. وی در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ عضو سازمان چریکی توپامارو بود. این سازمان یک گروه چپگرای مسلح، و ملهم از انقلاب کوبا بود. او شش بار تیر خورد.

سبک زندگی همراه با صرفه‌جویی موخیکا و اینکه او حدود ۹۰ درصد حقوق ماهیانه‌اش (معادل ۱۲ هزار دلار) را صرف امور خیریه می‌کند، باعث شده لقب فقیرترین رئیس جمهوری جهان به او داده شود.

مقاله قبلیشکست کوین کاستنر در پرونده کلاهبرداری فیلم “رابین هود”..
مقاله بعدیآسمانخراش‌های ایران افتخارات را تکمیل کردند..
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.