یک مرد 60 ساله ایرانی که در ابتدا قصد سفر از ایران به دانمارک از طریق ترکیه را داشته، در اقدامی غیرمعمول، مدت 40 روز است که در فرودگاه بین المللی استانبول اقامت گزیده و از آنجا خارج نمی شود. جالب اینکه خود این فرد هم نمی داند برای چه دست به این اقدام زده است!

 به گزارش عصر خبر؛ این مرد ایرانی روز 26 مه از ایران به استانبول پرواز کرد و از آن زمان، در ترمینال بین المللی فرودگاه بین المللی «آتاتورک» اقامت دارد. وی روی صندلی ها می خوابد و از درخواست و دریافت کمک از مقامات خودداری می کند.

روزنامه «تودی زمان» که گزارشی از این موضوع منتشر کرده، می نویسد این مرد در بیان دلیل این اقدام خود گفته: «می خواستم تصمیم بگیرم که به دانمارک بروم و یا به ایران بازگردم. اما نمی دانم برای چه در فرودگاه ماندم».

مقامات ترکیه ای گفته اند از نظر قانونی، منعی برای ماندن این فرد در فرودگاه وجود ندارد.

گفته می شود این مرد از هوش و حواس به جایی برخوردار نیست. وی بیشتر وقت را در اتاق سیگاری های ترمینال بین المللی می گذراند. پلیس فرودگاه گفته وی در طول روز، بارها دست و صورت خود را می شوید و بر بدن خود نیز آثار زخم دارد.

به نوشته تودی زمان، مقامات فرودگاه آتاتورک به منظور خارج کردن این فرد با مقامات کنسولگری ایران تماس گرفته اند و منتظر پاسخ هستند.

مقاله قبلیب ام و M4 کوپه معرفی شد، به همراه تصاویر..
مقاله بعدیجان ۲۰ هزار بیمار پیوندی در معرض خطر است
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.