با کشف اسکلت کامل بدن مومیایی شده‌ی یک انسان در یک مجسمه بودا،نخستین نمونه از انسانی که بدست خود، خودرا مومیایی کرده، کشف شد.

به گزارش چاینا دیلی درجریان بررسی‌های سی تی اسکن و اندوسکوپی از یک مجسمه بودا که 1100 سال قدمت دارد، بدن مومیایی شده ی یک استاد مشهور بودایی به نام “لیوکوان” درون آن کشف شد.

“لیوکوان “یک راهب واستاد برجسته مکتب مدیتیشن در آیین بودایی در چین باستان بوده است.

این مجسمه بودا که در موزه” درنت” هلند نگهداری میشود، اخیرا در یک مرکز پزشکی مورد بررسی قرار گرفت . درجریان این بررسی‌ها کشف شد که درون این مجسمه اسکلت کامل یک انسان قرار دارد.

liuquan2
شواهد آزمایشگاهی همچنین نشان می‌دهد که تمامی ارگان‌های بدن از حفره شکمی حذف و با مواد ناشناخته‌ای همراه با کاغذهایی که حروف چینی برآن‌ها نوشته شده، پر شده‌است.

محققان در موزه درنت می‌گویند که این مجسمه احتمالا کهن‌ترین نمونه بجا مانده از روش خودمومیایی کردن است که درزمان‌های باستان در میان برخی راهبان و استادان بزرگ بودایی درکشور ژاپن رواج داشته است.
طبق همین گزارش زمانی در کشور ژاپن باستان راهبان به میل و اراده خود، با درپیش گرفتن نوعی رژیم غذایی خاص ، خود را پیش از مرگ مومیایی می‌کردند.

به گزارش خبرگزاری میراث فرهنگی؛ روش کار این گونه بود که به مدت 1100 روز تنها از آب، دانه‌های گیاهی و مغزآجیل تغذیه می‌کردند. همچنین طی این مدت نوعی چای مخصوص از ریشه و پوست نوعی درخت کاج و نوعی درخت خاص چینی تهیه می‌کردند که سبب دفع ونابودی کرم های روده و انواع باکتری‌های زنده دربدن می‌شد. این چای دراصل دارای نوعی ماده سمی است که درگذشته اغلب برای لاک زدن انواع کاسه و بشقاب‌های سفالین استفاده می‌شد.

این پاکسازی بعدها مانع از تجزیه بدن فرد می‌شد. گفته می‌شود که راهب بودایی کشف شده نیز ظاهرا از همین روش و ازاین مواد برای نابودی باکتری‌ها استفاده کرده است. راهبان ژاپنی پس از این که بدنشان طی روزه 1100 روزه کاملا از هرگونه آلودگی و باکتری پاک شد، به اراده خود دریک آرامگاه سنگی مهر و موم شده به انتظار مرگ می‌ماندند.

 abcnews.go.com

پس ازگذشت 1000 روز دیگر از مرگ استاد یا راهب، آرامگاه او را باز می‌کردند و بدن مومیایی شده او را با احترام در معبدها دفن می‌کردند. راهبانی هم که بقایایی آنان برجای نمی‌ماند، درهر حال تلاش و کوششان مورد احترام قرار می‌گرفت. جسد او در مجسمه بودا اکنون در موزه تاریخ طبیعی مجارستان است که تا ماه ماه 2015 به نمایش عموم گذاشته می‌شود.

مقاله قبلیصدور اجازه ورود دانشجویان سوریه ای و عراقی به دانشگاهای ایران
مقاله بعدیجان کری: تولید سلاح اتمی برای ایران تا ابد ممنوع است
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.