«دکتر ست شوستوک»، منجم ارشد «موسسه ستی» در کالیفرنیا، اعلام کرده می‌توان حیات بیگانه را در فضا یافت اما سیاستمدارها نمی‌خواهند این اتفاق بیافتد.

 بر اساس مقاله‌ منتشر‌شده شوستوک، داده‌ها نشان می‌دهد کهکشان راه شیری 40 میلیارد سیاره با پتانسیل حیات دارد اما یافتن این اجرام کیهانی نیازمند تجهیزات آزمایشگاهی پیشرفته و گران‌قیمت است و متاسفانه بخش اعظم این سخت‌افزار شناختی در حوزه فضا وجود ندارد.

به گفته این منجم، به یمن تلسکوپ فضایی کپلر ناسا دانشمندان می‌توانند ادعا کنند کیهان پر از جهان‌های معتدل است و طی دو دهه گذشته هزاران سیاره مدارگرد حول ستاره‌ها کشف شده‌اند.

تحلیل دقیق‌تر داده‌های کپلر نشان می‌دهد از هر ستاره یک مورد می‌تواند از یک سیاره پشتیبانی کند؛ سیاره‌ای که شاید هم‌اندازه زمین بوده و دارای دماهای متوسط مشابه باشد. به عبارت دیگر، کهکشان راه شیری می‌تواند میزبان ده‌ها میلیارد سیاره زمین‌مانند باشد و پذیرفتن این ادعا که تمامی این جهان‌ها عقیم هستند، دشوار است.

شوستوک در مقاله‌اش می‌نویسد: تاکنون بسیاری از تحقیقات برای یافتن حیات غیرمستقیم بوده که از آن میان می‌توان به فرستادن کاوشگرهایی اشاره کرد که کارشان یافتن بهترین مکان‌ها برای حفاری‌کردن مریخ و شاید میکروب‌های فسیل‌شده در زیر سطح عقیم آن است. این‌ها تلاش‌هایی برای یافتن حیات نیستند بلکه پروژه‌هایی جهت یافتن مکان‌هایی‌اند که حیات می‌تواند در آنجا وجود داشته باشد. در این میان، بی‌شک مریخ شرط‌بندی مطلوبی برای حوزه زیست‌شناسی است اما تعدادی از کارشناسان ترجیح می‌دهند قمرهای زحل و مشتری را برای یافتن حیات کنکاش کنند.

بنا بر اعلام شوستوک، دست کم پنج مورد از این قمرها می‌توانند میزبان نوعی محیط‌های دارای آب مایع باشند، گرچه در مورد تیتان این محیط گاز طبیعی است. متاسفانه بخش عمده سخت‌افزار شناسایی لازم برای انجام ماموریت‌هایی با هدف یافتن حیات روی چنین قمرهایی در حوزه فضا موجود نیست و بنابراین پیشرفت در این زمینه به دلیل بودجه اختصاصی پایین کند بوده است.

این منجم می‌نویسد: بودجه پیشنهادی برای ناسا در سال 2015 حدود 2.5 میلیارد دلار است که به حوزه علوم سیاره‌ای، فیزیک نجومی و ادامه کار روی تلسکوپ جیمز وب اختصاص داده شده و این میزان کمتر از یک هزارم بودجه کل ایالات متحده است. ما به طور یقین نمی‌دانیم که در فضا حیات وجود دارد یا خیر اما شرایط جهان نشان می‌دهد چنین ایده‌ای توجیه‌پذیر است، با این حال، سرمایه‌گذاری‌های پایین و غیرمطمئن در جستجوی حیات بسیار پایین بوده است.

به گزارش ایسنا؛ «ست شوستوک» منجم ارشد موسسه ستی (Seti) در کالیفرنیاست و مقاله وی در مجله Conversation منتشر شد.

www.dailymail.co.uk

مقاله قبلیفیلم جدید برد پیت چشم به جوایز پاییزی دارد
مقاله بعدیآملی لاریجانی پنج سال دیگر رییس قوه قضائیه ایران ماند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.