رابرت ردفورد با یک فیلم کمدی و پرماجرا به نام «قدم زدن در جنگل» به سینما برگشته است.

برای بازیگر ۷۹ ساله که بیشترین مشغله اش اداره جشنواره ساندنس است ساختن فیلم تازه، پروژه طولانی ۱۲ ساله اما مورد علاقه‌اش است.

رابرت ردفورد که علاوه بر بازیگری از تهیه کنندگان فیلم هم است، می گوید: طبیعت شخصیت سوم این فیلم است که برای من جذاب است. عاشق کمدی هستم و از فیلم «پا برهنه در پارک» کمدی دیگری نساخته بودم. یکی از نکته های دیگر فیلم برانگیختن احساس مهربانی است، درباره دوستی از دست رفته ای است که در طول داستان دوباره بدست می آید.

«قدم زدن در جنگل» بر اساس رمان پرفروشی به همین نام نوشته بیل برایسون، کمدی پرماجرای دو دوست قدیمی است که عازم یک پیاده روی سه هزار کیلومتری در کوه های آپالیشین، بین جورجیا و مین در شرق آمریکا می شوند. این سفر سخت برای این دوبازنشسته، درس های تازه ای درباره دوستی و زندگی دارد.

فیلم کمدی و ماجراجویانه «قدم زدن در جنگل» با بازی نیک نولتی و اما تامپسون و به کارگردانی لری چارلز از دوم سپتامبر در آمریکا و پس از آن در بعضی کشورهای اروپایی نمایش داده می شود

مقاله قبلیکامنت اوباما برای عکسی از یک پسر ۱۰ساله تبریزی در فیسبوک
مقاله بعدیپوستر هفدهمین جشن خانه سینما رونمایی شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.