خبرها حاکی از آن است که پورتوریکو مبلغ 8 میلیون دلار را برای بازسازی تلسکوپ رادیویی “آرسیبو” که ماه گذشته تخریب شد، اختصاص می‌دهد. با وجود اینکه این مبلغ احتمالاً کافی نخواهد بود، اما یک شروع است.

 با فرارسیدن سال نوی میلادی، بارقه امیدی برای رصدخانه “آرسیبو”(Arecibo) که ماه گذشته فرو ریخت، زنده شده است، چرا که پایگاه “ال نوئوو دیا” گزارش داده است که “واندا وازکز” فرماندار پورتوریکو، فرمان اجرایی تصویب 8 میلیون دلار برای کمک به بازسازی رادیوتلسکوپ “آرسیبو” را امضا کرده است.

دفتر فرمانداری پورتوریکو اظهار داشت که بازسازی رصدخانه “آرسیبو”به عنوان یک سیاست عمومی و بازگشایی مجدد رصدخانه به عنوان یک مرکز آموزشی در سطح جهانی مهم است.

بنیاد ملی علوم آمریکا(NSF) که متولی این رصدخانه بود و اجازه داد که فرو بریزد، پیش از این گفته بود که این رصدخانه را به طور کامل خراب می‌کند، زیرا تعمیر و بازسازی آن بیش از حد خطرناک است.

البته مبلغی که اکنون اختصاص داده شده است، چیزی بیش از یک گام کوچک برای شروع نیست، چرا که بازسازی چنین رصدخانه‌ای بی‌شک خیلی بیشتر از اینها خرج دارد. 8 میلیون دلار بودجه حتی نزدیک به مبلغ مورد نیاز برای بازسازی این رادیوتلسکوپ هم نیست.

مسئولان همچنین ممکن است برخی را در دولت ایالات متحده تشویق کنند تا بودجه اضافی مورد نیاز برای احیای این رصدخانه را تامین کنند. بعید نیست که سال 2021 سال روشن‌تری برای این رصدخانه باشد، حتی اگر تلاش برای بازسازی آن بسیار طولانی شود.

به دنبال پیگیری خبرنگاران، سخنگوی بنیاد ملی علوم آمریکا(NSF) در بیانیه‌ای گفت: روند NSF برای تأمین بودجه و ساخت زیرساخت‌های مقیاس بزرگ از جمله تلسکوپ‌ها، یک روش کاملاً مشخص و چند ساله است که شامل ارزیابی نیازهای جامعه علمی، دریافت ورودی از محققان و سایر ذینفعان، در نظر گرفتن تأثیرات زیست محیطی و فرهنگی و مشورت با کنگره است. از آنجا که تلسکوپ 305 متری “آرسیبو” به تازگی فرو ریخته است، NSF در حال حاضر نمی‌تواند در مورد برنامه‌های احتمالی آینده اظهارنظر کند. با این حال، ما با کنگره در مورد این موضوع مذاکره خواهیم کرد.

بنیاد ملی علوم آمریکا(NSF) تأکید کرد که این رصدخانه تعطیل نمی‌شود و تحقیقات مربوط به داده‌های بایگانی شده به دست آمده از این رادیوتلسکوپ 305 متری ادامه خواهد داشت و NSF نیز در اسرع وقت به دنبال راه‌هایی برای تکمیل عملیات‌ها با سایر زیرساخت‌های این رصدخانه از جمله تلسکوپ 12 متری و تاسیسات “لیدار”(LIDAR) است.

به گزارش ایسنا و به نقل از انگجت، بنیاد ملی علوم آمریکا کار پاک‌سازی و ایمن‌سازی محل تخریب این تلسکوپ 305 متری را ادامه خواهد داد و مشتاقانه منتظر همکاری با پورتوریکو برای یافتن راه‌های جدید برای حمایت از جامعه علمی و جامعه محلی است.

مقاله قبلیبرایان کرانستون از نبود فرهنگ بخشش انتقاد کرد
مقاله بعدیآژانس بین‌المللی انرژی اتمی: جمهوری اسلامی غنی‌سازی اورانیوم را تا ۲۰ درصد افزایش می‌دهد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.