لیلا حاتمی‌ بازیگر سینما در کنفرانس خبری فیلم “خوک” ساخته مانی حقیقی در فستیوال فیلم برلیناله در برلین‌ از نحوه برخورد  با معترضان و ناآرامی‌های خیابانی در دی ماه امسال به‌تندی انتقاد کرد.

لیلا حاتمی در فستیوال فیلم برلیناله گفت: «می‌خواهم از این فرصت استفاده کنم و عصبانیت و ناراحتی شدید خود از نحوه برخورد با معترضان در ایران را اعلام کنم.»

این هنرپیشه ایرانی گفت: «شرم‌آور است که در کشور من شهروندان تنها به بهای جانشان می‌توانند اعتراض خود را بیان کنند.»

حاتمی این سخنان را اولین اظهار نظر سیاسی خود خواند.

ویدئو سخنان حاتمی بارها در شبکه های اجتماعی باز نشر شده است.

سخنان لیلا حاتمی واکنش‌های دوگانه‌ای را برانگیخته است. در حالی که برخی در شبکه‌های اجتماعی از اظهارات او به طور گسترده‌ای استقبال کردند اما عده ای نیز به انتقاد از سخنان او  پرداختند.

خبرگزاری فارس‌، در واکنش، این سخنان را “عجیب” و “دور از انتظار” توصیف کرد.

سایت اصولگرای مشرق  نیز در گزارشی از “جشنواره اشتباهات” حاتمی نوشت.

به نوشته مشرق حاتمی “حتی فن بیان اظهار نظر سیاسی را هم ندارد، چه برسد به اطلاعات دقیق سیاسی!”

مقاله قبلیلایه های خباثت آمیز سیاست ایالات متحده آمریکا در خاورمیانه! محترم مومنی روحی
مقاله بعدیمحمود احمدی نژاد با ارسال نامه ای به خامنه ای، خواستار برکناری رئیس قوه قضائیه و برگزاری انتخابات زود هنگام ریاست جمهوری و مجلس شورای اسلامی شد
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.