«12 سال یک برده» با دریافت جایزه بهترین فیلمنامه اقتباسی از انجمن فیلمنامه نویسان آمریکا، خودش را یک گام دیگر به اسکار نزدیکتر دید.

نویسندگان فیلم «12 سال یک برده» برنده جایزه بیست و ششمین انجمن فیلمنامه نویسان آمریکا شدند.

«12 سال یک برده» بر پایه کتاب خاطرات سولومون نورتاپ در سال 1853 نوشته شده است. نورتاپ این افتخار را بعد از مرگ با جان ریدلی فیلمنامه نویس سهیم می شود. در این فیلم درام که توسط استیو مک کوئین کارگردانی شده است، چیوتل اجیوفور نقش نورتاپ را بازی می کند و بازیگران دیگری همچون لوپیتا نیونگ او، مایکل فاسبندر و برد پیت نیز در آن نقش آفرینی می کنند.

جایزه فیلمنامه نویسان که در سال 1988 تاسیس شده است، به فیلمنامه نویسان و نویسندگان اصلی آثار به صورت مشترک جایزه می دهد. این آثار اقتباسی توسط یک کمیته سی و سه نفره به عنوان بهترین و موفق ترین اقتباسی نویسان سال معرفی می شوند.

برندگان موفق شدند چهار فینالیست دیگر را که از میان هشتاد و شش نامزد فیلم اقتباسی انتخاب شده بودند، پشت سر بگذارند و جایزه شان را دریافت کنند.

لیست فینالیست ها از این قرار بود: «12 سال یک برده» نویسنده سولومون نورتاپ و فیلمنامه نویس جان ریدلی؛ «کاپیتان فیلیپس» بر مبنای کتابی از ریچارد فیلیپس و اسفان تالتی با عنوان «وظیفه یک کاپیتان: دزدان دریایی سومالیایی، نیروهای ویژه نظامی و روزهای خطرناک در دریا» و فیلمنامه نویس بیلی ری؛ «فیلومینا» برمبنای رمانی از مارتین سیکسمیت با عنوان «”کودک از دست رفته فیلومینا لی» و فیلمنامه نویسان استیو کوگان و جف پوپ؛ «حالای خارق العاده» بر مبنای رمانی از تیم تارپ و فیلمنامه نویسان اسکات نوستادتر و مایکل اچ وبر؛ و «آنچه میسی می دانست» برمبنای رمانی از هنری جیمز و فیلمنامه نویسان کرول کارترایت و نانسی دوین.

از برندگان قبلی این جایزه می توان به فیلمنامه نویسان و نویسندگان «آرگو» در سال 2013، «نوادگان» در سال 2012 و «شبکه اجتماعی» در سال 2011 اشاره کرد.

کمیته انتخاب نامزدهای این جایزه را نائومی فونر فیلمنامه نویس و هاوارد رادمن نایب رییس انجمن نویسندگان آمریکا هدایت می کنند. این کمیته شامل لئونارد مالتین و کنت توران منتقد فیلم؛ جفری فلچر، لارنس کازدان، کلی کوری و استیو زیلیان فیلمنامه نویس؛ مایکل کابون و مایکل اونداتی نویسنده؛ آلبرت برگر، گیل آن هورد و مایک مداووی تهیه کننده بوده است.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، در مراسم امسال این جوایز، هلن میرن و تیلور هکفورد نیز به عنوان مهمانان افتخاری حضور داشتند.

مقاله قبلی«رابرت دونيرو»‌ و «آن هتاوي» در كمدي «كارآموز»
مقاله بعدیدولت موقت بازرگان: اعلامیه فرمانداری نظامی توطئه ای علیه انقلاب اسلامی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.