مخاطبان جشنواره تورنتو فیلم “12 سال از عمر یک برده” را به عنوان بهترین فیلم این جشنواره انتخاب کردند.

 سی و هشتمین جشنواره فیلم تورنتو در حالی روز گذشته به کار خود پایان داد که طبق پیش‌بینی‌ها فیلم “12 سال از عمر یک برده” به کارگردانی استیو مک‌کوئین برنده جایزه فیلم منتخب مردم شد.

این فیلم که به کارگردانی استیو مک کویین کارگردان سیاهپوست انگلیسی درباره سال های بردگی در آمریکا ساخته شده تاکنون توجه زیادی را به خود جلب کرده است. مایکل فاسبندر بازیگر نقش اصلی فیلم است.

این درام تاریخی ۱۲ سال بردگی ساومون نورثاپ را که یک سیاه آزاد بود ولی ربوده شد و به عنوان برده فروخته شد، تصویر می کند. فیلمنامه این فیلم توسط جان ریدلی نوشته شده و چیوِتل اجیوفور نقش سالومون نورثاپ را ایفا می‌کند.

اکران عمومی این فیلم برای ۱۸ اکتبر ۲۰۱۳ در نظر گرفته شده است.

 12-years-a-slave

به گزارش مهر به نقل از منابع فرانسوی،سی و هشتمین جشنواره فیلم تورنتو (TIFF) که از 5 سپتامبر (پنج شنبه 14 شهریور) با نمایش فیلم “پنجمین ایالت” ساخته بیل کاندن با بازی بندیکت کامبربچ در نقش جولیان آسانژ مدیر سایت ویکی ‌لیکس شروع به کار کرده، 15 سپتامبر (24 شهریور) با نمایش “زندگی جنایی” به کارگردانی دانیل شکتر به کار خود پایان داد.

امسال در بازار جشنواره تورنتو در مجموع 32 فیلم فروخته شد، در حالی‌که این آمار در سال 2012، 40 فیلم بوده است.

مقاله قبلی8 فیلم ترسناک که نباید دیدن آنها را از دست داد
مقاله بعدیوضعیت وخیم جسمی زندانی سیاسی افشین سهراب زاده در ۱۰ همین روز اعتصاب غذایش
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.