۶۰ نماینده پارلمان اروپا از کشورهای عضو خواستند بازی‌های جام جهانی در روسیه را تحریم سیاسی کنند و مقامات خود را به این مراسم نفرستند. آنها دلیل این امر را سیاست‌های مخرب رئیس جمهوری روسیه اعلام کرده‌اند.

 در نامه ۶۰ نماینده پارلمان اروپا که عضو پنج فراکسیون و شهروند ۱۶ کشور این اتحادیه هستند از کشورهای عضو اتحادیه اروپا خواسته شده که به کشورهای بریتانیا و ایسلند بپیوندند و جام جهانی فوتبال روسیه را تحریم سیاسی کنند.

اعضای دولت و نمایندگان سلطنتی بریتانیا اعلام کرده‌اند که برای دیدن بازی‌های جام جهانی فوتبال به روسیه نخواهند رفت.

در نامه این ۶۰ نماینده از جمله آمده است: «سوء‌قصد با سم در سالزبوری، تازه‌ترین فصل به سخره کشیدن ارزش‌های اروپایی از طرف ولادیمیر پوتین است.»

دلایل این نمایندگان برای تحریم سیاسی جام جهانی فوتبال از جمله حمایت روسیه از رئیس جمهوری سوریه، “حمله بی‌رحمانه به اوکراین”، “حملات سیستماتیک هکری ” و “دخالت در انتخابات” برای بی‌ثبات کردن اتحادیه اروپا هستند.

این ۶۰ نماینده البته خواستار شرکت ورزشکاران در بازی‌های جام جهانی فوتبال هستند، اما بر این نظرند که با تحریم سیاسی این بازی‌ها از طرف نمایندگان بلندپایه این کشورها “خط‌مشی اقتدارگرایانه و ضدغربی پوتین تقویت نخواهد شد”.

نمایندگان موافق تحریم سیاسی جام جهانی فوتبال همچنین به وضعیت ناگوار رسانه‌ها و منتقدان پوتین اشاره می‌کنند و نمی‌خواهند رئیس جمهوری روسیه با برگزاری این بازی‌ها در موضع بهتری نسبت به قبل از این مسابقات قرار گیرد.

سازمانده این نامه اعتراضی خانم ربکا هارمس، نماینده حزب سبزها در پارلمان اتحادیه اروپا است و این نامه با ۶۰ امضا از مجموع ۷۵۱ نماینده پارلمان اتحادیه اروپا نشان از موافقت هشت درصد نمایندگان با تحریم سیاسی جام جهانی فوتبال دارد.

آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان، پس از سوء‌قصد با سم در سالزبوری در روزهای میانی ماه مارس اعلام کرد که در حال حاضر هیچ مناسبتی برای تحریم مسابقات جام جهانی فوتبال وجود ندارد. او توضیح داد که ابتدا باید در باره این حمله تحقیق شود.

به گزارش دویچه وله؛ اکنون سران کشورهای اتحادیه اروپا اعلام کرده‌اند که روسیه “به احتمال زیاد” مسئولیت حمله به سرگئی اسکریپال جاسوس سابق روسیه و دخترش یولیا اسکریپال در سالزبوری را به عهده دارد.

مقاله قبلیتصویر پیراهن پرو در جام‌ جهانی را برسانید به آقای ساکت!
مقاله بعدیمحمد نجفی پس از آزادی با یک میلیارد وثیقه، به دادگاه رباط کریم احضار شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.