دراویش اصفهان، مجالس فقری را امسال نیز در سرمای زمستان و در زیر باران بر روی خرابه‌های حسینیه تخریب شده خود، هرچه باشکوه‌تر برگزار می‌کنند.

 مجالس درویشی در شهر اصفهان، پس از ۵ سال که از تخریب حسینیه دراویش در تخت فولاد اصفهان می‌گذرد، همچنان با وجود برودت هوا و بارش باران بر روی خرابه‌های آن محل برگزار می‌شود.

یادآور می‌شود حسینیه دراویش سلسله نعمت اللهی گنابادی اصفهان، در ۳۰ بهمن ماه ۱۳۸۷ به دست نیروهای امنیتی و لباس شخصی تخریب شد و در یکم اسفند ماه نیز حدود ۴۰۰ نفر نیروهای لباس شخصی و ماموران انتظامی به محل برگزاری مجالس شب‌های جمعه یورش آوردند و دراویش را با گاز اشک آور و باتوم و سلاحهای سرد مورد حمله و ضرب و شتم قرار داده و تعدادی را بازداشت و محاکمه کردند.

لازم به ذکر است که این بنا در زمره آثار ثبت شده ملی نیز محسوب می‌شده و باید اشاره کرد این سومین نخریب شبانه حسینیه‌های دراویش گنابادی است. پیش از این نیز در حسینیه‌های دراویش قم و بروجرد به صورت غیرقانونی تخریب شد.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از مجذوبان نور؛پس از آنکه تخریب بنای محل مذکور وقفه‌ای در بگزاری مرتب مجالس توسط دراویش این شهر پدید نیاورد، دو سال بعد یعنی در سال ۸۹ نیز تعدادی کارگر به همراهی و نظارت چند نفر لباس شخصی، سنگ فرشهای زمین محل برگزاری مجالس دراویش گنابادی، واقع در تخت فولاد، در جوار مقبره «درویش ناصرعلی» را نیز تخریب کردند تا برای دومین بار که با خراب کردن، سبب تعطیلی مجالس درویشی اصفهان شوند، اما هم اکنون دراویش این شهر بیش از پنج سال است که در همین مکان و در فضای باز بدون سر پناه و در سرما و گرما، بدون وقفه مجالس درویشی را بر روی زمین خاکی برگزار می‌نمایند.

مقاله قبلیهمکاری جدید مارتين اسكورسيزي و رابرت دونيرو
مقاله بعدیاعدام یک زندانی سالمند در زندان مرکزی زاهدان
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.