بر اساس کشفیات دکتر “اریک کندل” علت از دست رفتن حافظه کمبود پروتئین است. محققان می گویند این کشف، به بیمارانی که آلزهایمر، پارکینسون، سکته مغزی ، جنون و ام اس دارند امید بهبودی و معالجه می دهد.
این دانشمند آمریکایی که برنده جایزه نوبل سال 2000 و استاد و محقق اعصاب است، موفق شد فراموشی دائم موش های آزمایشگاهی را علاج کند.
پرفسور بوریه به یلکه، استاد علم سالمندان در بیمارستان دانشگاهی”آکرش هوس” نروژ، می گوید:” کندل، برای تحقیقاتش در زمینه از دست رفتن حافظه، جایزه نوبل دریافت کرده است. کشفیات وی مانند بمبی در جامعه تحقیقاتی جهان صدا کرد.
وی می گوید از دست رفتن حافظه به علت آنچه ما آلزهایمر می دانیم نیست، بلکه کمبود پروتئینی مشخص در مغز است. با این کشف می توانیم بیماران مبتلا به آنچه که آلزهایمر نام گرفته و همچنین دیگر بیمارهای فراموشی و کم حافظگی را با مکمل های پروتئین در مغز معالجه کنیم”.
قرار است متخصصین اعصاب و حافظه در بیمارستان دانشگاهی “آکرش هوس” نروژ گردهم آمده، این کشف مهم را مورد بحث و تبادل نظر قرار دهند.
پرفسور “اریک کندل” متخصص روانپزشکی عصبی است که در سال 2000 برنده جایزه پزشکی به خاطر تحقیقاتش درباره از دست دادن حافظه شد.
وی یک تیم تحقیقاتی را در دانشگاه کلمبیای آمریکا رهبری کرد که موفق شد پروتئین جدیدی در مغز کشف کنند که کمبود آن مستقیما باعث کم شدن یا از بین رفتن حافظه می شود. آنها اسم این پروتئین را “RbAp48” گذاشته اند.
این پرونئین در “هیپوکاموس” مرکز حافظه مغز باید به اندازه کافی وجود داشته باشد تا حافظه کم نشده یا از دست نرود. این محققان ثابت کردند که بیماران سالمند که دچار کم حافظگی بودند، در مغز آنها پروتئین مذکور به مقدار زیادی کم تر از مغزهای عادی است.
در مرحله بعد از این کشف، محققان با تزریق این پروتئین به مغز موش های پیر آزمایشگاهی که کم حافظه شده بودند ، حافظه از دست رفته را به آنها برگرداندند. نتیجه این تحقیقات در 28 ماه اوت سال جاری در نشریه علمی “ساینس ترانزیشنال مدیسین” انتشار یافت.
پروفسور “به یلکه” می گوید:” من هیچ مانعی برای انتقال نتیجه این تحقیق و کشف را به انسان نمی بینم. فکر معالجه از دست دادن حافظه با تزریق پروتئین انقلابی در طب است. به همین ترتیب ممکن خواهد بود که بیماران مبتلا به کم حافظگی و بیماریهای مربوطه را با پروتئین معالجه کرد.
دانشمندان این علم می گویند، این پروتئین فقط در مغز تولید شده و بوجود می آید. باید راهی پیدا کنیم تا آنرا مثل انسولین تولید کرده و به این بیماران تزریق کنیم و برای رسیدن به این مهم بین 10 تا 15 سال وقت لازم است.
این کشف خوشبینی زیادی در مجامع پزشکی و امید برای بیماران بوجود آورده است.
