علی مطهری، از نمایندگان مجلس از برکناری یک معاون و یک مدیر کل وزارت اطلاعات ایران، در ارتباط با پرونده کشف دستگاه شنود و فیلمبرداری در دفتر کارش خبر داد.

آنگونه که مطهری روز شنبه ۲۳ آذر (۱۴ دسامبر) در سایت شخصی اش نوشته در جلسه ای که روز دهم آذر با حضور محمود علوی، وزیر اطلاعات و یکی از معاونان او و مدیر کل آن معاونت، مطلع شده که «کارگذاری دستگاه شنود در دفتر کار اینجانب – همان طور که حدس می زدم- با هدایت یکی از معاونان مدیریت قبلی وزارت اطلاعات توسط چند تن از افراد زیر مجموعه او با انگیزه سیاسی انجام شده است.»

صدای آمریکا گزارش کرد، مطهری حدود پنج ماه پیش درباره نصب شنود در دفتر کارش اعتراض کرده بود. او می گوید که پرونده معاون و مدیر برکنار شده، مطابق مقررات داخلی وزارت اطلاعات در دست بررسی برای صدور حکم است.

علی مطهری گفته است که این افراد به «نادرستی کار خود اعتراف کرده و متنبه شده اند.» او همچنین گفته است که نام افراد نزد او محفوظ می ماند.

 

مقاله قبلیاختلاف بر سر چرائی ملاقات نمایندگان اروپا با نسرین ستوده و جعفر پناهی
مقاله بعدیماندلا در خاک آرام گرفت(به همراه تصاویر)
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.