فیفا، در حال برنامه‌ریزی برای آزمایش اصلاحیه قانون آفساید است. جیانی اینفانتینو، رئیس فدراسیون بین‌المللی فوتبال به آرسن ونگر مدیر توسعه فیفا پیشنهاد کرده بود که به دنبال تغییری باشد که به فوتبال هجومی کمک کند و ونگر معتقد است که آن را کشف کرده است.

رئیس کنونی توسعه فوتبال بین‌المللی فیفا و مربی سابق آرسنال، هم پیشنهاد کرد که بازیکن فقط در صورتی در آفساید باشد که تمام بدن او از مدافع جلوتر باشد.

مرد فرانسوی پیشنهاد می‌کند قانون آفساید تغییر کند و تغییر این قانون به تماشایی‌تر شدن فوتبال کمک می‌کند. بر این اساس، سرمربی اسبق آرسنال معتقد است که باید زمانی که یک مهاجم تمام اجزای بدن او جلوتر از مدافع نیست و تنها بخشی از بدن او جلوتر از مدافع است باید به حرکتش ادامه دهد و آفساید اعلام نشود.

ونگر از تحقیقات لیگ برتر انگلیس الهام گرفت که نشان داد تعداد تماس‌های آفساید با این قانون به نصف کاهش می یابد.

جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا در این باره گفت: این قانون در مرحله مطالعه است زیرا ما می‌خواهیم فوتبال هر روز تهاجمی‌تر باشد.

خبرگزاری های ورزشی نوشتند؛ IFAB، نهاد قانون‌گذاری فوتبال، اجرای آزمایشی بیشتر قانون جدید آفساید را تایید کرده است تا این قانون به تصویب یک قدم نزدیک‌تر شود.

آرسن چارلز ارنست ونگر متولد ۲۲ اکتبر ۱۹۴۹ یک مربی و بازیکن سابق فوتبال فرانسوی است که در حال حاضر به عنوان رئیس توسعه جهانی فوتبال فیفا مشغول به کار است. او از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۱۸ سرمربی آرسنال بود،جایی که طولانی‌ترین و موفق‌ترین بازیکن تاریخ باشگاه بود. کمک او به فوتبال انگلیس از طریق تغییر در پیشاهنگی، تمرین بازیکنان و رژیم‌های غذایی، آرسنال را احیا کرد و به جهانی شدن این ورزش در سده بیست و یکم کمک کرد.

آفساید قانونی در ورزش فوتبال است. براساس این قانون بازیکنی که در موقعیت آفساید قرار دارد حق مشارکت فعال در بازی را ندارد. بازیکنی در موقعیت آفساید است که در هنگام زدن ضربه توپ توسط هم‌تیمی‌اش هم جلوتر از توپ و هم جلوتر از بازیکن ماقبل آخر تیم حریف به دروازۀ حریف باشد.

از آن‌جا که دروازه‌بان معمولاً نزدیک‌ترین بازیکن هر تیم به دروازۀ خودی است، موقعیت آفساید معمولاً به معنای جلوتر بودن مهاجم از آخرین مدافع تیم حریف تعریف می شود. در صورت تخطی از این قانون خطای آفساید اعلام شده و توپ در مالکیت تیم حریف قرار داده می‌شود.وقتی بازیکنی که صاحب توپ است جلو تر از هم تیمی اش باشد و اگر بازیکن توپ را به هم تیمی اش که در آفساید قرار دارد پاس بدهد و بازیکن وقتی که ضربه زده میشود پشت توپ باشد خطای افساید گرفته نمی‌شود.

وجود قانون آفساید از تمرکز بازیکنان در جلوی دروازۀ حریف جلوگیری کرده، چون هیچ بازیکنی نمی‌تواند در نزدیکی دروازۀ حریف ایستاده و با صبر کردن برای توپ شانسی برای گل زدن داشته باشد و امکان ارسال پاس‌های بلند به نزدیکی دروازۀ حریف هم محدود می‌شود. به این ترتیب مدافعان نیز می‌توانند از دروازۀ خودی فاصله بگیرند و در جریان بازی مشارکت بیشتری داشته باشند. همه اعضا بدن(بجز دستها) در آفساید گیری حساب میشوند.

در سال ۱۹۹۰ قانون آفساید دوباره اصلاح شد به این صورت که اگر بازیکن مهاجم مساوی با بازیکن ماقبل آخر تیم مدافع باشد در حالت آفساید قرار ندارد، این تغییر که آخرین تغییر در قانون آفساید تا به امروز است، پیرو تلاش گردانندگان فوتبال برای هجومی‌تر شدن مسابقات و جریان سریع‌تر بازی صورت گرفت.

مقاله قبلیدرگذشت بدلکار افسانه‌ای استرالیا در تصادف با درخت
مقاله بعدیفرامز اصلانی دارفانی را وداع گفت
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.