در سال ۱۹۷۳ بر پایه رمان زندگی‌نامه‌ای پاپیون فیلمی تهیه شد، که به عقیده سینمادوستان کاملتر از آن ممکن نبود. با وجود این به زودی ورسیون تازه‌ای از رمان هیجان‌انگیز پاپیون به روی پرده می‌آید.

فرانکلین شافنر از فیلمسازان درجه دو هالیوود بود، اما فیلمی که او در سال ۱۹۷۳ از روی رمان “پاپیون” کارگردانی کرد، یک شاهکار از آب در آمد.

بخش عمده موفقیت فیلم مدیون دو بازیگر بزرگ است که نقش‌های اصلی را ایفا کرده‌اند: استیو مک‌کویین و داستین هافمن. این دو بازیگر در ایفای نقش دو زندانی نگون‌بخت یک اسارتگاه مخوف بازی‌های استادانه ارائه دادند.

اکنون از این رمان مشهور برگردان سینمایی تازه‌ای ساخته شده که چندی پیش در جشنواره سینمایی تورونتو به نمایش در آمد و به زودی در سینماهای جهان به روی اکران می‌رود.

در نسخه جدید “پاپیون” چارلی هانم نقش اصلی را ایفا می‌کند. نقش دگا را رامی مالک، هنرپیشه مصری‌تبار هالیوود، به عهده دارد.

نسخه جدید پاپیون را مایکل نور، فیلمساز دانمارکی، کارگردانی کرده است.

در ستایش آزادی

رمان پاپیون را آنری شاریر بر پایه تجارب تکان‌دهنده‌ی زندگی خود نوشته است.

آنری شاریر در دهه ۱۹۳۰ به خاطر ارتکاب جرایمی کوچک در دست پلیس فرانسه گرفتار شد، اما در زمان بازداشت به ارتکاب قتل نیز متهم شد، اما از بدشانسی نتوانست بیگناهی خود را ثابت کند. دادگاه او را به حبس ابد در جزایر گوایان فرانسه در امریکای جنوبی محکوم کرد. در این جزیره زندانیان در جهنمی عذاب‌آلود، با شرایطی سخت و خشن، مثل حیوانات زندگی می‌کردند و روزی هزار بار آرزوی مرگ داشتند.

آنری به خاطر آن که روی سینه‌اش عکس یک پروانه بزرگ (به فرانسوی پاپیون) را خالکوبی کرده بود، در زندان به نام پاپیون معروف شد. او در اسارتگاه با مردی عینکی و رنجور به نام دگا دوست شد، که سلامتی خود را از دست داده بود، اما بسیار زیرک و تیزهوش بود.

آنها چندین بار تصمیم به فرار گرفتند اما سرانجام دگا جرأت فرار نیافت و آنری به تنهایی با پریدن به میان امواج اقیانوس جزیره و اسارتگاه مخوف را ترک کرد و خود را چند سال بعد به فرانسه رساند.

به گزارش دویچه وله؛ آنری شاریر، این رمان پرهیجان را که جانمایه آن ستایش آزادی و تلاش برای رهایی است، در سال ۱۹۶۹ به فرانسوی منتشر کرد. کتاب با استقبال فراوانی روبرو شد و به زبان‌های زیادی، از جمله فارسی، ترجمه شد.

مقاله قبلی‘ترامپ در پی ایجاد ناتو عربی برای مقابله با جمهوری اسلامی’
مقاله بعدیتصاویر و جرئیات دستگیری شهرام جزایری
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.